τῦφος , ὁ , 1) Räuch, Dampf, Qualm, Dunst. – 2) übertr., Dünkel, Hoffarth, Einbildung, Antiphan . bei Ath . VI, 238 d, die den Menschen benebeln und machen, daß er weder sich noch Andere kennt, wie Plut ...
ἀτμός ( ἄω), ὁ , Dampf, Dunst; Hauch, Aesch. Ag . 1284 Eum . 133 u. Sp .; εὐώδης ἀτμὸς ἔχει πλοκάμους Antiphil . 6 (VI, 250); Alex. Ath . IX, 383 e.
τῡφεδανός , ὁ , ein faselnder, kindischer Mensch, der den Leuten Qualm und blauen Dunst vormacht, ein Windbeutel oder ein dummer, blödsinniger, stupider Mensch; Ar. Vesp . 1364, Schol . ἐπεὶ τυφογέροντας εἰώϑασι λέγειν τοὺς παραληροῦντας καὶ ἀξίους τετύφϑαι . S. ...
τῡφο-γέρων , οντος, ὁ , ein ... ... kindischer, geistesschwacher Alter, dessen Verstand durch hohes Alter verdunkelt, gleichsam in Rauch u. Dunst gehüllt ist; Ar. Nubb . 898, Schol . μάταιος, κενόδοξος ...
καπνός , ὁ , der Rauch, Dampf; κνίση δ' οὐρανὸν ἷκεν ἑλισσομένη περὶ καπνῷ Il . 1, 317; ἱέμενος καὶ καπνὸν ἀποϑρώσκοντα νοῆσαι ἧς γαίης ... ... ἡγεῖται Plat. Rep . IX, 581 d, wie auch wir sagen: blauer Dunst.
ἀερο-ειδής , ές , luftartig, ... ... ; καπνός Arist. col . 3; τὰ ὄρη πόῤῥωϑεν ἀεροειδῆ , wiein Dunst gehüllt, D. L . 9, 85; s. ἠεροειδής .