ἰδιώτης , ὁ , der Privatmann im Ggstz zum Staatsmanne, ... ... , wie Κριτίαν ἴσμεν οὐδενὸς ἰδιώτην εἶναι, ὧν λέγομεν , unerfahren in keinem Punkte, Tim . 20 a; οἱ ἰδιῶται καὶ μηδὲν αὐλήσεως ἐπαΐοντες Prot . 327 c. So auch ...
ἑδνωτής , ὁ , der Verwandte der Braut, der Schwager, Schwäher ; bei Hom . einmal, in der Form ἐεδνωταί , oder mit spir. asp . ἑεδνωταί , Iliad. 13, 382, ἀλλ' ἕπευ, ὄφρ' ἐπὶ νηυσὶ συνώμεϑα ποντοπόροισιν ...
ἀδελφός , ὁ, (ἀ copul. -δε ... ... u. ἀδελ φειός gebraucht; ἀδελφοί , Geschwister; auch adl . ἀδελφός, ή, όν , brüderlich; Aesch . χερσὶν-φα ... ... Soph. O. C . 1264; Aeschin . 2, 145 διαβολὴ δὲ ἀδελφόν ἐστι καὶ ἡ συκοφαντία; ...
ἑδραῖος , auch 2 End., sitzend ; οἱ πολλοὶ τῶν ... ... ἑδραῖοι τεχνἷται Poll . 1, 50; vgl. ἑδραῖος βίος , eine sitzende Lebensweise, Crinag . 30 (XI, 42); ἑδραῖοι ἐν πόλει ἀρχαί , Aemter, bei denen man ...
ἁδροτής , ἡτος , ἡ , Gedrungenheit, Dicke, Starke, Kraft; accus . bei Hom . Lesart in drei Stellen für ἀνδροτῆτα , Iliad ... ... . X, 415 a; Ueberfluß, N. T . Bei Sp . ἁδρότης .
ἑδώλιον , τό (ἕδος) , Sitz, Aufenthalt, Wohnung, nur im plur .; πωλικά, νυμφικά , Aesch. Spt . 436 Ch . 69; ἀρχαιόπλουτα Soph. El . 1385, von Suid . ἑδράσματα, οἰκήματα erkl.; ...
ἰδιότης , ητος, ἡ , Eigenheit, Eigenthümlichkeit; κατὰ τὴν ἰδιότητα τῶν πράξεων τοὔνομα δι-καίως εἴληφεν ἴδιον Plat. Polit . 305 d; Folgde; ἡ ἑκατέρου τοῦ πολιτεύματος ἰδ. καὶ δύναμις Pol . 1, 13, 13 ...
ἵδρῡσις , ἡ , das Gründen, Aufrichten, bes. von Tempeln u. Götterbildern, ... ... Hal . 2, 18, a. Sp .; – der Sitz, ζητήσαντες ἕκαστος ἵδρυσιν αὑτῷ Strab . VIII, 383; Plut . [ Crinag . 7 ...
ἕδρανον , τό , der Sitz, fast nur im plur ... ... . 173. 232; ἄνα ἐξ ἑδράνων , auf aus den Sitzen, der Ruhe, Ai . 192; ... ... ; auch Iulian . 6 (VI, 28) nennt den Anker νηῶν ἕδρανον εὐσταϑέων , die Stütze.
γδουπέω , p. = δοῦπος, δουπέω in Zusammensetzungen, vgl. ἐρίγδουπος ; Tmesis Iliad . 11, 45 ἐπὶ δ' ἐγδούπησαν , Scholl. Aristonic ... ... διπλῆ, ὅτι διὰ τὸ μέτρον παράκειται τό γ· τὸν δὲ δοῦπον οὐκ ἂν εἴποι γδοῦπον .
ἐδεστός , gegessen, angefressen, Soph. Ant . 208; verzehrt, Tr . 674; eßbar, Arist. pol . 7, 2, 9; τὰ ἐδεστά , Eßwaaren, Plat. Tim . 72 e u. Sp .
ἐδαφίζω , 11 ebnen u. festschlagen, zu einem Estrich machen, Pol . 6, 33, 6; Theophr . – 2) zu Boden werfen, LXX. u. Sp ., auch = zerstören.
Buchempfehlung
Der satirische Roman von Christoph Martin Wieland erscheint 1774 in Fortsetzung in der Zeitschrift »Der Teutsche Merkur«. Wielands Spott zielt auf die kleinbürgerliche Einfalt seiner Zeit. Den Text habe er in einer Stunde des Unmuts geschrieben »wie ich von meinem Mansardenfenster herab die ganze Welt voll Koth und Unrath erblickte und mich an ihr zu rächen entschloß.«
270 Seiten, 9.60 Euro
Buchempfehlung
1799 schreibt Novalis seinen Heinrich von Ofterdingen und schafft mit der blauen Blume, nach der der Jüngling sich sehnt, das Symbol einer der wirkungsmächtigsten Epochen unseres Kulturkreises. Ricarda Huch wird dazu viel später bemerken: »Die blaue Blume ist aber das, was jeder sucht, ohne es selbst zu wissen, nenne man es nun Gott, Ewigkeit oder Liebe.« Diese und fünf weitere große Erzählungen der Frühromantik hat Michael Holzinger für diese Leseausgabe ausgewählt.
396 Seiten, 19.80 Euro