μελο-ποιέω , ein Lied dichten, bes. die Melodie dazu machen, Sp ., vgl. Ath . XIV, 632 c Ὅμηρος διὰ τὸ μεμελοποιηκέναι πᾶσαν ἑαυτοῦ τὴν ποίησιν ἀφροντιστὶ τοὺς πολλοὺς ἀκεφάλους ποιεῖ στίχους καὶ λαγάρους , dem nachher ...
μελο-ποιός , ὁ , der Liederverfertiger, der lyrische Dichter, Plat. Prot . 326 b Ion 534 a, wie Pind . oft heißt ὁ Θηβαῖος μελοποιός , vgl. S. Emp. adv. mus . 16. Auch ...
μελο-ποιΐα , ἡ , das Verfertigen von Liedern u. Tonweisen dazu, das Tonsetzen, im Ggstz der Ausübung, παιδεία , Plat. Conv . 187 d, vgl. Rep . III, 404 d; Sp ., wie Luc. ...
μελο-τυπέω , ein Lied schlagen, taktmäßig absingen, τὰ δ' ἐπίφοβα δυςφάτῳ κλαγγᾷ μελοτυπεῖς , Aesch. Ag . 1124.
μελο-θεσία , ἡ , das Setzen, Componiren von Liederweisen, Hesych .
μελο-κοπία , ἡ , das Abhauen oder Zerhauen der Glieder, LXX.
μελο-κοπέω , Glieder abhauen, oder zerhauen, Sp .
μελο-κόπος , Glieder zerhauend.
μελο-γραφία , ἡ , das Liederschreiben, Ep. ad . 571 ( App . 109).
μελο-γράφος , Lieder schreibend, dichtend, Lucill . 77 (XI, 133).
μελο-γραφέω , mit Gliedern zeichnen, Sp .
μελο-ποιητής , ὁ, = μελοποιός , Lucill . 85 (XI, 143).
μελο-κόπησις , ἡ, = Folgdm, Proclus .