scatūrio (scaturrio), īvī, īre (scateo), I) ... ... 2: de summo vertice fons scaturribat (synkop. = scaturriebat), Apul. met. 4, 6: ... ... . 8, 5. – übtr., scaturientes aurae sermonis, Prud.: scaturientes vermiculi, Priap.: ista consideratio ...
arcātūra , ae, f. (arcano. II, 6), ein viereckiges Grenzzeichen, Cassiod. var. 3, 52, 1.
scatūrēx , s. scaturrēx.
scatūrīgo (scaturrīgo), inis, f. (scaturio), hervorsprudelndes Wasser, der ... ... 44, 33, 3 H. (Weißenb. scaturiges): in nigra (terra) scaturigines non fere sunt perennes, Plin. 31, 47: Signino circumiecto continendarum scaturiginum causā adiuvatur (aqua Virgo), Frontin. aqu. 10: scaturrigines ...
mercātūra , ae, f. (mercor), der Kaufhandel, ... ... homines suos, Capit.: hunc (Mercurium) ad quaestus pecuniae mercaturasque habere vim maximam arbitrantur, Caes.: übtr., non erit ista amicitia, sed mercatura quaedam utilitatum suarum, ... ... zur Erhandlung usw., Cic. – / Plaut. trin. 332 jetzt mercaturā (rem perdidit).
calcātūra , ae, f. (calco), das Treten, rotae, Vitr ... ... Keltern, u. meton. = die Kelter, vinum manat de calcatura, Augustin. in psalm. 55, 7.
cacāturio , īī, īre (Desiderat. v. caco), kacken wollen, Mart. 11, 77, 3. Corp. inscr. Lat. Vol. 4. suppl. 5242.
scaturrēx (scatūrēx), īgis, m. = scaturigo, Varro sat. Men. 112. – Liv. 44, 33, 3 liest Weißenb. scaturiges, Hertz scaturigines.
Caturīgēs , um, m., eine gallische Völkerschaft in der ehemaligen Dauphiné, j. Dép. des Hautes Alpes, Caes. b. G. 1, 10, 4. Plin. 3, 137.
plicātūra , ae, f. (plico), das Falten, Zusammenwickeln, Plur., stragulae vestis plicaturae, Plin. 7, 171.
viscātūra , ae, f. (viscatus), die Leimrute, Ven. Fort. carm. 5, 6, 11.
piscātūra , ae, f. (piscor), das Fischen, Tert. adv. Mart. 4, 9.
fricātūra , ae, f. (frico), das Reiben, Anreiben, Vitr. 7, 1, 4.
indicātūra , ae, f. (indico), die Anzeige des Wertes einer Sache, die Taxe, der Preis, Plin.: dolorum, für die Heilung, Plin.
scaturrīgo , s. scatūrīgo.
replicātūra , ae, f. (replico), das Einschlagen des Saumes, Edict. Diocl. 7, 48. Vgl. Gloss. II, 172, 43 ›replicatura, ἀναδίπλωσις‹.
implicātūra , ae, f. (implico), die Verwicklung, Plur. bei Sidon. epist. 9, 9, 15.
scatūrīginōsus , a, um (scaturigo), voll hervorsprudelnden Wassers, von der Erde, sumpfig, Colum. 5, 8, 6.
nux , nucis, Genet. Plur. nucum, f. (ahd ... ... Edict. Diocl.: iuglans, Plin.: escaria, Marc. Emp.: nux longa, quae vocatur Albana, Priap. – als Spielzeug der Kinder, pueri, qui tam parentibus ...
occa , ae, f. (occo), die Egge, crates, quae occa vocatur a vulgo, Veget. mul. 1, 56, 5. Vgl. Gloss. Scal. V, 606, 30 ›occa rastrum‹.
Buchempfehlung
Der Held Gustav wird einer Reihe ungewöhnlicher Erziehungsmethoden ausgesetzt. Die ersten acht Jahre seines Lebens verbringt er unter der Erde in der Obhut eines herrnhutischen Erziehers. Danach verläuft er sich im Wald, wird aufgegriffen und musisch erzogen bis er schließlich im Kadettenhaus eine militärische Ausbildung erhält und an einem Fürstenhof landet.
358 Seiten, 14.80 Euro