clīvus (altlat. clīvos), ī, m. (vgl. ... ... – poet., clivus inertis aquae, eine steile Wand (Ggstz. via prona), Ov. ... ... sternere lapide, Corp. inscr. Lat. 14, 4012. – bes. clivus Capitolinus, zunächst der ...
dēclīvus , a, um (Nbf. v. declivis), bergabwärts gehen, abschüssig, iter declivum, Cassiod. in psalm. 16, 6. – subst., dēclīvum, ī, n., der Abhang (Ggstz. ascensio), in verticis declivo, ...
reclīvus , a, um (re u. clivus), abhängig, campus ad solem reclivus, Pallad. 1, 6, 15.
acclīvus , a, um, s. acclīvis /.
prōclīvus , a, um, s. prōclīvis.
Urbius clīvus , eine Örtlichkeit in Rom zwischen dem Esquilin und ... ... oberem Teile man rechts nach dem Urbius clivus einbiegen mußte, Liv. 1, 48, 6. Solin. 1, 25. – Nbf. Orbius clivus (Ὄρβιος, ...
Orbius clīvus = Urbius clivus, w. s.
... , e, u. prōclīvus , a, um (pro u. clivus), nach vorn bergabwärts gehend, abschüssig, I) eig.: ... ... Tusc. 4, 28 Mueller: Iunius mensis est, quo tibi scribo, iam proclivus in Iulium, Sen. ep. 86, 16: iam proclivi ...
1. solum , ī, n. (griech. ὑλία, Sohle ... ... im allg.: a) eig.: fossae, Caes.: considentis soli lapsus, Sen.: clivus ad solum exustus est, bis auf den Gr. abgebrannt, ...
clīva , ōrum, n., s. clīvus /.
clīvos , s. clīvus.
dēclīvis , e (de u. clivus), bergabwärts gehend, abfallend, abschüssig (Ggstz. acclivis), I) eig.: locus declivis ac praeceps, Liv.: collis ab summo aequaliter d., Caes.: locus iniquus et leniter d., Caes.: latitudo, Sall.: ...
clīvōsus , a, um (clivus), abschüssig, steil (Ggstz. planus), trames, Verg.: Olympus, Ida, Ov.: loca od. loci, Col.: solum, Plin.: via, ICt.: viae suāpte naturā clivosae, Amm. 16, 11, 8: cl. ...
rūtārius , a, um (ruta), mit Raute bewachsen, Rauten-, clivus, Corp. inscr. Lat. 6, 7803.
clīvulus , ī, m. (Demin. v. clivus), der kleine Hügel, Col. 6, 37, 10. Apul. met. 4, 5.
... Malleoli, beide Ädilen, von denen der clivus Publicius in Rom, der Hauptaufgang zum Aventinus an der Porta Trigemina, ... ... a, um, publizianisch, locus P., (vermutlich) auf dem clivus Publicius, Cic. ad Att. 12, 38, 4: actio P., ...
*clīno , āre (vgl. clivus), biegen, beugen, neigen, clinat, Not. Tir. 66, 72. Not. Bern. 19, b; u. in den Kompositis acclino, declino, inclino, reclino, u. im Partiz. clinātus , ...
sacer , cra, crum (sancio), einem Gotte geheiligt, ... ... 17. Hor. sat. 1, 9, 1: bei Dicht. auch sacer clivus, Hor. carm. 4, 2, 35. Mart. 1, 70, 5 ...
ex-ūro , ussī, ūstum, ere, ausbrennen, ... ... , villas, Caes.: classem, Verg.: Lugdunensis colonia exusta est incendio, Sen.: clivus Publicius ad solum exustus est, Liv.: lucerna exusta est, ist abgebrannt, ...
lēnis , e, lind, gelinde, sanft, mild ( ... ... nicht heftig wirkend, Cic.: ventus lenissimus, Cic.: spiritum lenem agere, Tibull.: clivus, allmählich aufwärts steigender, Liv.: so auch fastigium, Caes.: gradus, ...
Buchempfehlung
Von einem Felsgipfel im Teutoburger Wald im Jahre 9 n.Chr. beobachten Barden die entscheidende Schlacht, in der Arminius der Cheruskerfürst das römische Heer vernichtet. Klopstock schrieb dieses - für ihn bezeichnende - vaterländische Weihespiel in den Jahren 1766 und 1767 in Kopenhagen, wo ihm der dänische König eine Pension gewährt hatte.
76 Seiten, 5.80 Euro