cōmis (altl. cosmis), e, Adi. m. Compar ... ... Laelio (als L.) comior? Cic.: et super cenam et alias comissimus, Suet.: senex comissimus, Apul. – b) übtr., v. ... ... victus inter hospites, Tac.: voluptates comiores, Auct. itin. Alex.: sermo comissimus, Apul.
commi , s. cummis.
comito , āvī, ātum, āre = comitor, aktiv, Acc. tr. ... ... . 31. – Partiz. comitātus, a, um, begleitet, α) m. Abl.: ... ... β) absol.: bene, Cic.: parum, Cic.: puero ut uno esset comitatior, Cic. Tusc. 5 ...
cōmicē , Adv. (comicus), nach Art der Komödie, komisch (Ggstz. tragice), Cic. de or. 3, 30. Sen. ep. 100, 10.
commis , is, f., s. cummis.
comitor , ātus sum, āri (comes), I) jmds. ... ... alcis, Verg. – absol., comitabantur viginti sociae cohortes, Tac.: lanigerae comitantur oves, Verg.: domino comitante, Ov.: poet., nubere non comitante deo (Hymenäus), ohne ... ... tardis mentibus virtus non facile comitatur, Cic. – absol., etiamsi nulla comitetur infamia, Cic. ...
cōmicus , a, um (κωμικό ... ... Thais, Prop.: servi, Plaut. – II) subst., cōmicus, ī, m. (Ggstz. tragicus), a) der Schauspieler der Komödie, der Komiker, Plaut. Pers. 465 ...
comitio , āvi, ātum, āre, I) das Volk ... ... comitiavit fas, Varr. LL. 6, 31: quando rex comitiassit (= comitiaverit) fas, Fest. p. 278 (a), 14: ... ... . – II) in den Komitien wählen, dah. tribuni comitiati, die vom Volke gewählten ( ...
cōmitās , ātis, f. (comis), das aufgeräumte Wesen, der ... ... u.a.: verb. comitas et facilitas (Ggstz. gravitas severitasque), Cic.: c. epulantium, Curt ... ... Tac.: mihi ad enarrandum est c., ich bin aufgelegt, Plaut.: per comitatem, aus Gefälligkeit, Plaut ...
cōmiter , Adv. (comis), aufgeräumt, munter, mit heiterer Laune, mit Frohsinn, und in bezug auf andere = freundlich, nett, und in diesem Sinne = menschenfreundlich, human (Ggstz. graviter, ...
com-mino , āre, zusammentreiben, adveniunt illi vinarios utres ferentes et gregatim pecua comminantes, Apul. met. 7, 11.
Commius , ī, m., Name des Oberhauptes der Atrebaten bei Cäsar, Caes. b. G. 4, 21, 7; 4, 27, 2; 5, 22, 3 u.ö.
bicomis , e (bis u. coma), doppelmähnig, Veget. mul. 2, 28, 36 (= 1, 56, 36 L.).
comitia , s. comitium no. II.
comīnum , s. cumīnum.
cominus , Adv., s. comminus.
... Liv.: ubi se (Syria) Ciliciae committit, Mela: quā naris fronti committitur, Ov.: costae committuntur cum osse pectoris, Cels.: orae scroti ... ... in Wirkung, ICt.: so auch cautio committitur, ICt.: dies committendi, Verfalltag, ICt. – β ... ... ), sanan es, quae isti committas, Plaut.: eis commisi et credidi, Ter.: commisi Heio, ...
comminus , Adv. (aus com u. manus), ... ... aspicere alqm, Ov.: imbecilli oculi ad sustinendum comminus solem, Sen.: c. attrectare alqd, Apul.: c. alqd iudicare, ... ... c., Serv. Verg. georg. 1, 104. – / Kompar. comminius, Tert. de carn. ...
... consulibus creandis, Liv.: habere comitia populi, Cic.: habere comitia consularia, Liv., od. ... ... Cic.: comitia fiunt regi creando, Liv.: comitia instituere, Cic.: comitia obire, Cic.: comitia dimittere, Cic.: comitia differre ... ... dirimere (v. einem Umstand), Liv.: comitiis obnuntiare, Cic.: comitiis praeesse, Cic. – ...
... Sall. u. Cic.: alqm frangere et comminuere, Cic.: hostem, Flor.: re familiari comminutum esse, hinsichtl. des V. heruntergekommen sein (Ggstz. ... ... animum, Plin. ep.: officium (Pflicht), Cic.: comminui alcis lacrimis, erweicht werden, Ov.
Buchempfehlung
Der Schluß vom Allgemeinen auf das Besondere, vom Prinzipiellen zum Indiviudellen ist der Kern der naturphilosophischen Lehrschrift über die Grundlagen unserer Begrifflichkeit von Raum, Zeit, Bewegung und Ursache. »Nennen doch die Kinder zunächst alle Männer Vater und alle Frauen Mutter und lernen erst später zu unterscheiden.«
158 Seiten, 8.80 Euro
Buchempfehlung
Biedermeier - das klingt in heutigen Ohren nach langweiligem Spießertum, nach geschmacklosen rosa Teetässchen in Wohnzimmern, die aussehen wie Puppenstuben und in denen es irgendwie nach »Omma« riecht. Zu Recht. Aber nicht nur. Biedermeier ist auch die Zeit einer zarten Literatur der Flucht ins Idyll, des Rückzuges ins private Glück und der Tugenden. Die Menschen im Europa nach Napoleon hatten die Nase voll von großen neuen Ideen, das aufstrebende Bürgertum forderte und entwickelte eine eigene Kunst und Kultur für sich, die unabhängig von feudaler Großmannssucht bestehen sollte. Für den dritten Band hat Michael Holzinger neun weitere Meistererzählungen aus dem Biedermeier zusammengefasst.
444 Seiten, 19.80 Euro