dēvirginātor , ōris, m. (devirgino), einer, der ein Mädchen entjungfert = διαπαρθενευτής, Gloss. II, 273, 17.
dēvirginātio , ōnis, f. (devirgino), die Entjungferung, Beraubung der Jungfernschaft, Scrib. Larg. 18.
dē-virgino , āvī, ātum, āre (de u. virgo), entjungfern = der Jungfernschaft berauben, schänden, alqam, Petron. 25 ... ... Aen. 12, 118. Schol. Iuven. 9, 71: u. so puer devirginatus, Varro sat. Men. 409.