pycta , ae, m. u. pyctēs , ae, ... ... u. Inscr.: Plur. pyctae neben athletae u. luctatores, Iunior. orb. ... ... . Kampfhahn, Colum. 8, 2, 5. – / Nom. pycta zB. Plin. 7, 152: ...
Pictāvī , ōrum, m., eine Völkerschaft im ... ... – Dav.: A) Pictāva , ae, f., die Hauptstadt der Piktaven, j. Poitiers, ... ... Mart. 5, 1. – B) Pictāvicus , a, um, piktavisch, Auson. epigr. 50 (51 ...
pictaciolum , s. pittaciolum.
īcōn , onis, f. (εὶκών), als rhet. t. t., ein Bild = ein Gleichnis, Apul ... ... . § 24. – / Plin. 8, 215 Detl. u. Mayh. fictas cerā nuces.
... a) im allg.: imago ficta alcis, Büste, Cic.: imago picta, Gemälde (Porträt), gemaltes Brustbild, Plin. u. Cic.: huius facti picta imago, Val. Max.: in bibliotheca sua ponere imagines municipum ... ... übtr.: 1) im allg.: haec conficta arbitror a poëtis esse, ut effictos nostros mores in ...
bucco , ōnis, m. (bucca), der Tölpel ... ... hinhielt (os praebuit), um sich zum Ergötzen der Zuschauer eine knallende Backpfeife (salpicta od. salpitta, Arnob. 7, 33) geben zu lassen. Dah. ...
fātus , ūs, m. (for), I) das Reden ... ... das Orakel, Deliaco fatu, Mart. Cap. 1 § 24: ficta fatu, falsche Orakel, Sidon. epist. 9, 13, 5. v. ...
perdīx , dīcis, c. (πέρδιξ), ... ... . perdicas Boeotias, Varro fr. – Mart. 3, 58, 15 ist picta perdix »der Birkhahn«, Mart. 13, 76, 1 »das Schneehuhn«. ...
minium , iī, n. (ein hispanisches Wort), Bergzinnober, natürl. Mennige, Hiberum, Prop.: rubor omni acrior minio, Sen.: ... ... uberrima minio, Iustin.: Pan minio rubens, Verg.: agricola minio suffusus, Tibull.: minio depictae assulae, Suet.
... mutat, Cic.: gallinarum cubilia aut exsculpta aut afficta (angefügt), Varr.: bildl., ut non tamquam citharoedi prooemium affictum ... ... b.G. 7, 1, 2: neque vera laus ei detracta neque falsa afficta, Cic.: homines affingentes vana auditis, Liv.: alci rerum novarum crimen affingere ...
mūsīvus , a, um (μουσειο ... ... mūsivum, ī, n. (sc. opus), Musivarbeit, Musivmalerei, quae musivo picta sunt, Augustin. de civ. dei 16, 8, 1. p. 135, ...
flōridē , Adv. (floridus), blühend, glänzend, prächtig, fl. depicta vestis, Apul. met. 11, 24: ecclesia multo clarius ac floridius enituit, Lact. de mort. pers. 3, 4.
1. suspecto , āvī, ātum, āre (Intens. v. suspicio), I) hinaufsehen, tabulam pictam, nach dem Gemälde, Ter.: absol., leo suspectans, Plin. – II) insbes., mit Argwohn betrachten, a) eine ...
salpieta u. salpista , ae, m. (σα ... ... ;τής, σαλπιστής), I) der Trompeter, Form -picta, Firm. math. 8, 21: Form -pista, Vopisc. Car. ...
ostēnsio , ōnis, f. (ostendo), das Zeigen, Sehenlassen, Apul. met. 3, 9. Aquil. Rom. § ... ... Tert. adv. Marc. 5, 11. Interpr. Iren. 2, 14, 8: ficta pacis, Hieron. epist. 82, 8.
Pictones , um, m. = Pictavi, Caes. b. G. 3, 11, 5. Lucan. 1, 436. – Dav. Pictonicus , a, um, piktonisch, Auson. epist. 9, 36.
salpista , s. salpicta.
flōsculus , ī, m. (Demin. v. flos), das ... ... A) eig.: herbarum flosculi, Cassian. de incarn. Chr. 7, 5: ficta omnia tamquam flosculi decĭdunt, Cic. de off. 2, 43. – im ...
argūmentum , ī, n. (arguo), die Veranschaulichung = das, ... ... Veranschaulichung zu bringen, I) die Darstellung, Erzählung, argumentum est ficta res, quae tamen fieri potuit, Cic.: hoc erit tibi argumentum semper in ...
impudenter , Adv. (impudens), schamlos, unverschämt, ungebührlich, ... ... Cic.: uti verbo non imp., Cic.: quae tanta res est, ut imp. ficta sit, Liv.: Compar., multo impudentius dicere, Cic. ep. 9, 22, ...
Buchempfehlung
Ein lange zurückliegender Jagdunfall, zwei Brüder und eine verheiratete Frau irgendwo an der skandinavischen Nordseeküste. Aus diesen Zutaten entwirft Adolf Müllner einen Enthüllungsprozess, der ein Verbrechen aufklärt und am selben Tag sühnt. "Die Schuld", 1813 am Wiener Burgtheater uraufgeführt, war der große Durchbruch des Autors und verhalf schließlich dem ganzen Genre der Schicksalstragödie zu ungeheurer Popularität.
98 Seiten, 6.80 Euro
Buchempfehlung
Romantik! Das ist auch – aber eben nicht nur – eine Epoche. Wenn wir heute etwas romantisch finden oder nennen, schwingt darin die Sehnsucht und die Leidenschaft der jungen Autoren, die seit dem Ausklang des 18. Jahrhundert ihre Gefühlswelt gegen die von der Aufklärung geforderte Vernunft verteidigt haben. So sind vor 200 Jahren wundervolle Erzählungen entstanden. Sie handeln von der Suche nach einer verlorengegangenen Welt des Wunderbaren, sind melancholisch oder mythisch oder märchenhaft, jedenfalls aber romantisch - damals wie heute. Nach den erfolgreichen beiden ersten Bänden hat Michael Holzinger sieben weitere Meistererzählungen der Romantik zu einen dritten Band zusammengefasst.
456 Seiten, 16.80 Euro