spūma , ae, f. (zu altind. pēhna-h, ... ... Verg. u. Plin.: spumas agere in ore, schäumen, Cic.: spumam eximere, abschäumen, Colum.: spuma argenti, Silberschaum, Glätte, Verg ... ... , Salz aus dem Schaume des Meeres, Schaumsalz, Plin.: spuma caustica, kaustische Seife, womit sich ...
fūmātor , ōris, m. (fumo), I) der Weinräucherer, Corp. inscr. Lat. 9, 60*. – II) der Windmacher = Betrüger, Acro Hor. ep. 1, 2, 28.
fūmātio , ōnis, f. (fumo), die Beräucherung, Plur. bei Cael. Aur. de morb. chron. 1, 4, 136 u. 5, 10, 119.
fūmārium , iī, n. (fumus), I) die Rauchkammer, wo das Brennholz getrocknet, der Wein durch den Rauch milder gemacht wurde, Col. 1, 6, 19 sq. Mart. 10, 36, 1. Porphyr. Hor. carm. 3, ...
spūmātus , Abl. ū, m. (spumo), das Schäumen, der Schaum, Stat. silv. 1, 4, 103.
spūmātio , ōnis, f. (spumo), das Schäumen, oris, Cael. Aur. de morb. acut. 3, 2, 8.
īnfūmātus , a, um (in u. fumus), eingeräuchert, cerebrum, Plin.: haec... per dies viginti infumata, Plin.
īnfumātis , e, s. infimātis.
fūmāriolum , ī, n. (Demin. v. fumarium), das Rauchloch, übtr. v. der Öffnung eines Vulkans, durch die Rauch u. Dampf abziehen, Tert. de paenit. 12.
sēmifūmāns , antis (semi u. fumo), halbrauchend, bildl., dignitas praefecturae, noch warm, frisch, Sidon. epist. 1, 7, 4.
dēspūmātio , ōnis, f (despumo), das Abschäumen, Tert. de carn. Chr. 19.
fūmābundus , a, um (fumo), rauchend, fornax, Itala gen. 15, 17.
spūmābundus , a, um (spumo), schäumend, Apul. apol. 44.
... fumat, Caes.: villae passim incendiis fumabant, Liv.: domus fumabat, die Esse des Hauses rauchte (= ... ... sacrificiis fumant, Liv.: loca sulfure fumant, Verg.: recenti fossione terram fumare calentem, Cic.: tepidusque ... ... .: trifidā fumantia flammā corpora, Ov.: equûm fumantia colla, Verg.: spumantibus equis atque fumantibus, Min. Fel.
... von sich geben, a) übh., spumans salum, Verg.: aper spumans, Verg.: sanguis ex ore spumans, Cels.: spumantia frena, Phaedr.: spumant apris ora, Sen.: ut terra respersa eo ... ... geben, equi aegra soporatis spumant oblivia linguis, Claud.: bildl., iste spumans ex ore scelus, ...
Rhēnus , ī, m., I) der Rhein, ... ... 1, 3 u. 4, 10, 3. Tac. Germ. 1: Rhenus spumans, Ven. Fort. carm. 10, 9, 48: poet. adjekt., ...
dē-lino , (lēvī), litum, ere, I) von oben bis unten bestreichen, delinendus homo est vel gypso vel argenti spumā, Cels. 3, 19: facie caenoso pigmento delitā, Apul. met. 8, ...
tumidē , Adv. (tumidus), a) schwellend, hochauf, tumide spumantibus undis, Orest. trag. 363. – b) übtr., aufgeblasen, tumidissime dixit, Sen. contr. 9, 2 (25), 27.
capnos , ī, f. (καπνός, Rauch), eine Pflanze, Erdrauch (bei Neuern fumaria), Plin. 25, 155 sqq.
fūmōsus , a, um (fumus), voll Rauch, a) ... ... b) = verräuchert, eingeraucht, rußig, cadus, Ov. (s. fūmārium): paries, Petron.: imagines, Bilder der Ahnen, Cic.: perna, geräucherter ...
Buchempfehlung
Nachdem im Reich die Aufklärung eingeführt wurde ist die Poesie verboten und die Feen sind des Landes verwiesen. Darum versteckt sich die Fee Rosabelverde in einem Damenstift. Als sie dem häßlichen, mißgestalteten Bauernkind Zaches über das Haar streicht verleiht sie ihm damit die Eigenschaft, stets für einen hübschen und klugen Menschen gehalten zu werden, dem die Taten, die seine Zeitgenossen in seiner Gegenwart vollbringen, als seine eigenen angerechnet werden.
88 Seiten, 4.20 Euro