inclāmātio , ōnis, f. (inclamo), der Zuruf, Anruf, Tert. adv. Marc. 4, 41 in.
gemo , uī, itum, ere, I) intr. seufzen, ... ... Cic. u. a.: hos pro me lugere, hos gemere, Cic.: inclamatio tot milium sub gladio gementium, Sen.: saepe indolescere, ut exulcerata et aegra ...
... m. folg. indir. Fragesatz, pastorum unus inclamat alios, quid cessarent, Liv. – ββ) m. Ang. ... ... m. folgendem direktem Fragesatz, adversarius... ›quo tu turpissime‹? magnā voce inclamat, Hor. – β) m. Ang. wem? ... ... durch ut u. Konj., Albanus exercitus inclamat Curiatiis, uti opem ferant fratri, Liv. – ββ ...
vōx , vōcis, f. (altind. vak, Stimme, Sprache ... ... dare! Apul. – v. der Stimme des Rufenden usw., Valerium magnā voce inclamat, Liv.: voce (durch die St., durch Rufen, Zuruf) potius quam ...