amcīsus , a, um, s. ancīsus.
circumcīdo , cīdī, cīsum, ere (circum u. caedo; dh. ohne Umlaut circumcaedo, Paul. ex Fest. 20, 3), rings umschneiden, -abschneiden, -beschneiden, I) eig.: ars agricolarum, quae circumcidat, amputet etc., Cic.: c. caespitem ...
circum-colo , ere, rings um einen Ort ... ... 10: Boeben paludem, Liv. 31, 41, 4. – Partiz. subst., circumcolentēs, ium, m., die Umwohner, ICt.
circumcīsē , Adv. (circumcisus), kurz, gedrängt, Quint. u.a.
circumcola , ae, f. (circumcolo), ringsum wohnend, Tert. adv. gnost. 3 extr.
... Caes.: parietes, qui circumcludunt porticus ambulationes, Vitr.: si nubes solem circumcludent, Plin. – b) ... ... equites, Auct. b. Hisp.: circumcludi duobus exercitibus, Caes.: equitatu cohortibusque circumcludi, Auct. b. Hisp.: vallo circumcludi, ibid.: iniquitate loci circumclusus, Suet. – übtr., Catilina ...
circumcīsus , a, um, PAdi. (v. circumcido ... ... urbs) tota ab omni aditu circumcisa atque directa est, rings steil abgeschnitten, Cic. – II) ... ... σύντομος, a) übh., rings beschnitten, beschränkt, quid enim tam circumcisum, tam breve, quam ...
circum-curso , āvī, āre (Intens. v. circumcurro), I) im Kreise herumlaufen, sich im Kreise drehen, circumcursare columnae uti pueris videantur, Lucr. 4, 398. – II) herum ...
... mons Appenninus regiones Italiae Etruriaeque circumcingit, Vitr. 2, 6, 5: porticus circumcingere constituit, Corp. inscr. Lat. 10, 5348: circumcinxit eum zona gloriae, Vulg. Sirach 45, 9: telis circumcingentibus, Sil. 10, 2: circumcinctus est a credentibus in potentatu, Augustin. ...
... eaeque corsae cum astragalis circumcurrant, Vitr. 4, 6, 3: linea circumcurrens, die Peripherie, der Umkreis, Quint. 1, 10, 41. – übtr., umherschweifen, eamque artem circumcurrentem vocaverunt, quod in omni materia diceret, Quint. 2 ...
circum-circā , Adv. (vgl. Prisc. 14, 34), um und um, ringsherum, Plaut., Cato, Sulpic. in Cic. ep. u.a. – Dav.
circum-calco , āre, ringsum festtreten, Col. 5, 6. § 8 u. 21. Gromat. vet. 141, 16 (getrennt geschr.).
circumcīsio , ōnis, f. (circumcido), die Beschneidung, Eccl.: circ. carnis, Augustin. serm. 210, 3.
circumcirco , āre = circumeo, allenthalben durchstreifen, regiones, Amm. 31, 2, 23.
circum-clāmo , āre, rings umschreien, -umtosen, Sidon. carm. 2, 506.
circumcīsor , ōris, m. (circumcido), der Beschneider, Eccl.
circumcaedo , s. circumcīdo.
circumcellio , ōnis, m. (circum u. cella), eine Art Ketzer-Mönche, die ohne bestimmten Wohnsitz von einem Kloster zum andern zogen, ein Wandermönch, Cod. Theod. 16, 5, 52. Augustin. in psalm. 132, 3 u.a ...
circumcīsūra , ae, f. (circumcido), die Beschneidung der Pflanzen, Plin. 16, 219.
circumcursio , ōnis, f. (circumcurro), das Herumlaufen, Apul. met. 9, 13.
Buchempfehlung
Robert ist krank und hält seinen gesunden Bruder für wahnsinnig. Die tragische Geschichte um Geisteskrankheit und Tod entstand 1917 unter dem Titel »Wahn« und trägt autobiografische Züge, die das schwierige Verhältnis Schnitzlers zu seinem Bruder Julius reflektieren. »Einer von uns beiden mußte ins Dunkel.«
74 Seiten, 3.80 Euro