suprālātus , a, um, übertrieben, verba, Cic. part. or. 5316.
praelātior , ōris, Adi. im Compar. (praelatus v. praefero), vorzüglicher, Tert. adv. Marc. 1, 9; 3, 24. Cael. Aur. de morb. acut. 3, 8, 94.
superlātus , a, um, PAdi. (superfero), übertrieben, hyperbolisch, verba, Cic. part. or. 53 (Friedrich ›supralatus‹). Quint. 8, 3, 43.
praelātīvus , a, um (praelatus), I) zum Vorsetzen dienend, vorgesetzt, coniunctiones, Asper 553, 22 K. – II) den Vorzug ausdrückend, Cassiod. de orat. 1. Pompeii comm. 151, 32 K. Cledon. 38, 27 K.
prae-fero , tulī, lātum, ferre, I) vortragen, voran ... ... , -fahren, -ziehen, praelati hostes, Liv.: praeter castra praelati, Liv.: praelatus equo, Tac.: qua (funus) praeferebatur, Plin. – m. Acc. ...