... , ī, n., Varro LL. 5, 110; u. Plur. prosecta, Ov. u.a. = prosiciae, w. s. – ... ... Parag. Infin. prosicarier, Plaut. Poen. 456. – Partiz. prosecatus, Paul. ex Fest. 225, 15.
... non proserit ullam flava Ceres segetem, Lucan. 4, 411: qui prosevit fruges, Ps. Tert. poët adv. Marc. 1, 127. – ... ... cyn. 9. – dah. prōsatus, a, um, hervorgebracht, entsprossen, erzeugt, venti ex aëre prosati, Apul. de ...
... . mil. 4, 14 extr.: aggeribus caput Alpinis proserit in Celtas (Rhodanus), Sil. 3, 447 sq.: scissus vagis anfractibus aequor proserit (Nilus), Avien. descr. orb. 342 sq.: Thasos profundo (aus der Meerestiefe) proserit albenti se vertice, ibid. 701 ...
prōseda , ae, f. (pro u. sedeo), die öffentliche Buhldirne (die sitzend ihre Besucher abwartet, dagegen prostibulum stehend), Plaut. Poen. 266; vgl. Paul. ex Fest. 226, 2.
prō-serpo , ere, I) hervorkriechen, ... ... Apul.: in lucem, Apul. u. Arnob. – bildl., malum proserpens, Amm. – II) vorwärts kriechen, -schleichen, bestia proserpens, eine Schlange, Plaut.: bildl., proserpit ad intima vulnus, Ser. Samm.
prōsecro , āre (pro u. sacro), opfern, Lact. 4, 27, 5. Lact. epit. 23, 3 u. 37, 5.
prō-sedeo , ēre, davorsitzen (vor der Tür), Isid. orig. 10, 229.
prōsecta , ōrum, n., s. prō-seco.
... übtr., v. Lebl., ventus prosequitur euntes, Verg.: Cattos saltus Hercynius prosequitur simul atque deponit, er erstreckt ... ... = ihn zum Teufel) wünschen, Cic.: sic prosecutus, indem er ihm also (diese Worte) nachrief ... ... – β) einer Sache: illius mortis opportunitatem benevolentiā potius quam misericordiā prosequamur, Cic.: cum lacrimis non ...
... omnem terram nati sunt homines e terra, tamquam ex draconis alicuius dentibus proseminati, Lact. 6, 10, 19. – II) übtr., ... ... et diversis et in omnem partem diffusis disputationibus alius aliud apprehenderat, proseminatae sunt quasi familiae dissentientes inter se, Cic. ...
proseucha , ae, f. (προςευχή, das Gebet, meton.) der Gebetsort bei den Iuden (sowohl ein Platz im Freien als ein Gebäude), Iuven. 3, 296. Corp. inscr. Lat. 6, 9821.
prōsectus , Abl. ū, m. (proseco), das Zerschneiden, Zerhauen, der Hieb, gladiorum pr., Apul. met. 8, 28: dentium pr., der Biß, ibid. 8, 5.
prōsector , ōris, m. (proseco), der Zerschneider, Tert. de anim. 25.
prōsēptum , s. prōsaeptum.
prōsecūtor , ōris, m. (prosequor), der Begleiter bei der Beförderung von Personen u. Sachen, der ... ... functionum (Abgaben), Cod. Iust. 12, 51, 9: per electos prosecutores ad castella idonea conferre, Geleit, Veget. mil. 3, 3. ...
Proserpina , ae, f. (Πορσεφόνη, ... ... fab. 146. – / Bei Verg., Ov. u.a. Dichtern Prōserpina gemessen, dagegen Hor. carm. 2, 13, 21 Prŏserpina.
prōsecūtio , ōnis, f. (prosequor), I) eig., die Begleitung, Cod. Theod. 8 ... ... II) übtr.: 1) der ehrende Nachruf, quā prosecutione simplicitatem eius edisseram, Ambros. de exc. fratr. Sat. 1. § ...
prosēlytus (prosēlitus), ī, m. (προσήλυ ... ... zum Iudentum Übergetretener, der Proselyt, Eccl. – Dav. prosēlyta , ae, f., die Proselytin, Corp. inscr. Lat. 6, 29756.
proselēnos , ī, m., Plur. proselenoe (προσέληνος), vormondlich, Censor. 19, 5.
prōsequium , iī, n. (prosequor), die Begleitung, Paul. ex Fest. 226, 1.
Buchempfehlung
Die Geschichte des Gaius Sempronius Gracchus, der 123 v. Chr. Volkstribun wurde.
62 Seiten, 4.80 Euro
Buchempfehlung
1799 schreibt Novalis seinen Heinrich von Ofterdingen und schafft mit der blauen Blume, nach der der Jüngling sich sehnt, das Symbol einer der wirkungsmächtigsten Epochen unseres Kulturkreises. Ricarda Huch wird dazu viel später bemerken: »Die blaue Blume ist aber das, was jeder sucht, ohne es selbst zu wissen, nenne man es nun Gott, Ewigkeit oder Liebe.« Diese und fünf weitere große Erzählungen der Frühromantik hat Michael Holzinger für diese Leseausgabe ausgewählt.
396 Seiten, 19.80 Euro