spurcāmen , inis, n. (spurco), der Unflat, Prud. cath. 9, 56.
spurcātus , a, um, s. spurco.
prober , bra, brum, altlat. = probrosus, schimpflich, ... ... Gell. 1, 5, 2. – b) v. leb. Wesen: animalia spurca et probra, Gell. 9, 2, 9: pluma haut interest, patronus an ...
spurco , āvī, ātum, āre (spurcus), besudeln, verunreinigen, Plaut., Catull. u. ICt. – Partiz. adjekt. im Superl., helluo spurcatissimus (unflätigster), Cic. de domo 25.
impūro , āre (impurus), verunreinigen, schänden, Isid. diff. 1. § 230. – Sen. ep. 87, 16 liest Haase inspurcavit.
com-mingo , mīnxī, mictum od. minctum ... ... ) übtr., mit einer ekelhaften Feuchtigkeit übh. besudeln, savia comminxit spurca saliva tua, Catull. 77, 8: tamquam commictae spurca saliva lupae, Catull. 99, 10: u. im Schimpfwort, commictum ...
pūrus , a, um (v. *pūrāre, zu altind. ... ... .: puro pectore, vitā et pectore puro, Hor.: p. noctes (Ggstz. spurcae n.), Plaut.: dies Isidis, Prop. – β) v. der Rede, ...
in-quino , āvī, ātum, āre (in u. Stamm ... ... libidine, vino, ludicrae artis amore inquinata, Val. Max.: inqu. versus Vergilii reprehensione spurcā et odiosā, Gell.: splendidis nominibus illuminatus est versus, sed proximus ...
aspectus (adspectus), ūs, m. (aspicio), I) act., ... ... venenato, Cornif. rhet.: horridiores sunt in pugna aspectu, Caes.: quaeque aspectu sunt spurca et odore, Lucil. fr.: fallaci aspectu paries pictus putidus, Afran. fr.: ...