ēvidentia , ae, f. (evidens). I) Die ... ... , 5: magnam fecit suae ostensionis evidentiam, ließ deutlich sehen, Vulg. 2. Mach. 3, 24 ... ... II) übtr.: a) die Ersichtlichkeit, der Augenschein, ipsa evidentia eius opinioni repugnat, Cels. 1. praef ...
invidentia , ae, f. (invideo), das Beneiden, die Mißgunst, Scheelsucht, Eifersucht, Cic. Tusc. 3, 20 u. 4, 16 17. Apul. doctr. Plat. 2, 16. Iul. Val. 3, ...
prōvidentia , ae, f. (provideo), I) das Sehen in die Zukunst, ... ... ., declinandi, Tac.: filiorum suorum, für die usw., ICt.: Plur., providentiae et leges, Tert. adv. Marc. 2, 4. – 2) meton ...
praevidentia , ae, f. (praevideo), für providentia als ungebr. bezeichnet von Boëth. cons. phil. 5. pros. 6. p. 113, 10 Obb.
imprōvidentia , ae, f. (in u. providentia), die Unvorsichtigkeit, Tert. adv. Marc. 2, 23.
1. secundo , āvī, āre (secundus), I) begünstigen, ... ... . Iustin.: di incepta secundent, Verg.: ut eventus secundet, Verg.: cum divina providentia nostros uberius secundarit exercitus, Vopisc. 15, 7: et cetera etiam quae ad ...
sparsim , Adv. (sparsus), zerstreut, hier und da, ... ... etiam sparsim et intercise commeminimus, Gell. 11, 2, 5: de sollertia divinae providentiae per totum hoc opus, quod suscepimus, sparsim nos dicere necesse est, Lact. ...
pronoea , ae, f. (πρόνοια), die Vorsehung, rein lat. providentia, Cic. de nat. deor. 1, 27 u. 2, 160. ...
con-dīgnus , a, um, ganz würdig, ganz entsprechend, ... ... facundiarum magniloquentiā condignum, Gell. 3, 7, 1. – m. Genet., providentiae divinae condignus exitus, Apul. met. 10, 12. – m. Dat ...
auxiliāris , e (auxilium), zur Hilfeleistung dienlich, Hilfe leistend, ... ... Ov.: fulmina, Caecin. b. Sen.: numen, Lucan.: deae summatis auxiliaris providentia, Apul. – m. Ang. wem? wozu? wogegen? ...
moveo , mōvī, mōtum, ēre (vielleicht zu altindisch) mīvati, ... ... findet irgend eine Umwandlung des Hergebrachten, Liv. 34, 54, 8: nullā tamen providentiā fatum imminens moveri potuit, Liv. 25, 16, 4. – / Infin ...
nūtus , ūs, m. (*nuo, ere), das Sich ... ... Befehl, das Verlangen, auctoritate nutuque legum, Cic.: divinae providentiae nutu, Lact.: ad nutum praesto esse, auf den Wink, Cic.: ...
opīnio , ōnis, f. ( von opin-or), die ... ... praefertur opinio, ut etc., man trägt sich mit der M., Caes.: ipsa evidentia eius opinioni repugnat, Cels.: subire duarum rerum opinionem, sich einem zweifachen Urteil ...
sollers (sōlers), ertis (v. sollus [= totus] u ... ... 3. – b) v. Lebl.: genus acuminis, Cic.: natura, Cic.: providentia naturae, Cic.: descriptio, Cic.: consilium, Curt.: sollertia ducum facta, Frontin: ...
ēvidēns , entis, Adi. (ex u. video), I) ... ... ? Cic.: evidentissimum id fuit, Liv. – m. 2. Supin., compertu evidentia, Apul. met. 1, 3. – cum evidens sit m. folg. ...
conditrīx , trīcis, f. (Femin, zu 2. conditor), ... ... paupertas omnium civitatum c., Apul. apol. 18: c. ac moderatrix temporum divina providentia, Augustin. de ver. rel. 22. § 43. – II) die ...
misericors , cordis (misereo u. cor), barmherzig, mitleidig (Ggstz. crudelis), v. leb. Wesen, utrum is ... ... 1. p. 239, 10 u. 240, 9 D. 2 : misericordissima providentia, Augustin. epist. 19 extr.
stabiliter , Adv. (stabilis), fest, dauerhaft, I) ... ... deus stab. movetur, Claud. Mam. de stat. anim. 1, 18: deus providentiā singulariter stabiliterque facienda disponit, Boëth. cons. phil. 4, 6. p. ...
moderātrīx , trīcis, f. (Femin. zu moderator), I) ... ... die Leiterin, Beherrscherin usw., materiae universae fictricem et moderatricem divinam providentiam esse, Cic.: curia m. officii, Hinleiterin zur Pfl., Cic.: res ...
prae-nāscor , nāscī, vorher od. zuerst ... ... verbum in mente praenascitur, Augustin. serm. 101, 1 Mai: iuxta Platonem praenascitur providentia, Chalcid. Tim. 143. – / Ps. Apul. Ascl. 23 Goldbacher ...
Buchempfehlung
Die neunzehnjährige Else erfährt in den Ferien auf dem Rückweg vom Tennisplatz vom Konkurs ihres Vaters und wird von ihrer Mutter gebeten, eine große Summe Geld von einem Geschäftsfreund des Vaters zu leihen. Dieser verlangt als Gegenleistung Ungeheuerliches. Else treibt in einem inneren Monolog einer Verzweiflungstat entgegen.
54 Seiten, 4.80 Euro
Buchempfehlung
1799 schreibt Novalis seinen Heinrich von Ofterdingen und schafft mit der blauen Blume, nach der der Jüngling sich sehnt, das Symbol einer der wirkungsmächtigsten Epochen unseres Kulturkreises. Ricarda Huch wird dazu viel später bemerken: »Die blaue Blume ist aber das, was jeder sucht, ohne es selbst zu wissen, nenne man es nun Gott, Ewigkeit oder Liebe.« Diese und fünf weitere große Erzählungen der Frühromantik hat Michael Holzinger für diese Leseausgabe ausgewählt.
396 Seiten, 19.80 Euro