fūrāx , ācis (1. furor), diebisch, homo avarus et f., Cic.: nihil est furacius illo, Mart.: furacissimae manus, Cic.: furacissimus ac nequissimus civis, Varro: ut (Autolycus) furacissimus esset, Hygin.
fūrācitās , ātis, f. (furax), die Neigung zum Stehlen, argenti aurique, Plin. 10, 77.
fūrāciter , Adv. (furax), diebisch, omnium domos furacissime scrutari, Cic. Vatin. 12.
avārus , a, um, Adi. m. Compar. u. ... ... . fr.: coniunx avara, Cic.: avarus homo, Lucil. fr.: homo avarus et furax, Cic.: quantum discordet parcus avaro, Hor.; vgl. pro avaro parcum ...
occlūdo , clūsī, clūsum, ere (ob u. claudo), ... ... – II) = einschließen, einsperren, alqm apud se, domi, Plaut.: furax servus, cui nihil sit obsignatum nec occlusum, Cic. – übtr., linguam ...
ex-īstimo (ex-aestumo, ex-īstumo), āvī, ātum ... ... Hortensius... diu princeps oratorum existimatus est, Quint.: homo, ut existimabatur, avarus et furax, Cic. – γ) mit in u. Abl.: in hostium ...