hinnio , īvī od. iī, īre, wiehern, I) eig., v. Pferden, Lucr., Quint. u.a.: hinniens cantus, des Zentauren Chiron, Sidon. poët. – Partiz. subst., hinnientēs, ium, m., die ...
ad-hinnio , īvī, ītum, īre, zuwiehern, anwiehern (bes. aus Geilheit), v. Pferden, equo, Ov. u. Plin.: visae equae, Ov.: equulam, Plaut. – übtr., v. geilen Menschen, alci, Plaut. fr. u. ...
hinnītus , ūs, m. (hinnio), das Wiehern, equi, Cic., equorum, Liv.: equinus, Amm.: hinnitum edere, Iustin. u. Val. Max.: edere hinnitus, Ov., hinnitus canoros, Suet.: hinnitum tollere, Hor., effundere, Sil.: quantum ...
hinnībundē , Adv. (hinnio), fort und fort wiehernd, equae hinnibunde inter se spargentes terram calcibus, Claud. Quadrig. ann. 16. fr. 78 P. (b. Non. 122, 14, wo Quicherat equae hinnibundae liest, wie schon Lachmann ...
hinnībilis , e (hinnio), wiehernd, Apul. de dogm. Plat. 3. p. 265 H. (p. 267 Oud.): übtr., exscreatus, Cael. Aur. de morb. chron. 5, 10, 119.