1. manna , ae, f. (μάννα), das Körnchen, der zu Körnern verhärtete vegetabilische Saft, turis, Plin. 12, 62. Veget. mul. 5, 21, 3: croci, Veget. mul. 3, ...
2. manna , neutr. indecl. (hebr. Wort), das Manna der Israeliten, Tert. de carn. Chr. 6 u.a. Eccl. – Nbf. manna, ae, f., Hieron. in psalm. 131, 16: mannae cibus, ...
Genita Māna erat dea, quae menstruis praeerat, Plin. 29, 58.
occhī , ōrum, m., eine Art Bäume in Hyrkanien, den Feigenbäumen ähnlich, aus denen ein Honig floß, viell. der Manna-Süßklee (Hedysarum Alhagi, L.), nach Onesicritus bei Plin. 12 ...
angelicus , a, um (ἀγγελικός), I) zu den Boten gehörend, metrum, ein ... ... spät. Gramm. – II) Engeln zukommend, panes, d.i. Manna, Prud.: vultus, Vulg.
ninguidus , a, um (ninguis), I) voller Schnee, ... ... II) übtr., wie Schnee vom Himmel fallend, cibus (von dem Manna der Israeliten), Prud. cath. 5, 97.
elaeomeli , n. (ελαιόμελι), Ölhonig, ein Manna, das aus angebohrten Ölbaumästen floß, Plin. 15, 32.
... p. 144, 27 D. 2 : mannā pluiturus, Augustin. locut. 2. exod. 16. – im Passiv, ... ... . 7, 4: mit Abl., quaeris a me, cur deus dominus mannā pluerit populo patrum? Ambros. epist. 64, 1: m. Acc ...
pānis , is, m. ( zu pā-sco), das ... ... Plin.: rusticus, Plin.: plebeius, Sen.: vetus aut nauticus, Plin.: caelestis, Manna, Lact.: panis furfuribus conspersus, Phaedr.: frustum panis, Cato fr. u ...