ministrātor , ōris, m. (ministro) = minister, I) der Aufwärter, ... ... 24: ›accensos‹ ministratores Cato esse scribit, Varro LL. 7, 18: Mercurius ministrator (menestrator), Corp. inscr. Lat. 6, 84.: a frumento ministratores, Corp ...
menestrātor , s. ministrātor.
ministrātrīx , trīcis, f. (Femin. zu ministrator), die Gehilfin, ut omnes (artes) comites ac ministratrices oratoris esse diceres, Cic. de or. 1, 75.
ministrātōrius , a, um (ministrator), zur Bedienung od. Darreichung gehörig, urceolus, Mart. 14, 105 lemm.: vir admodum ministr. sanctis viris, Virg. gramm. 15, 1. p. 88, 19 H.