mīxtim , Adv. (mixtus), vermischt, Lucr. 3, 564. Prud. apoth. 1008; ham. 77. Donat. de tragoed. et comoed. extr. p. XX ed. Klotz ( wo mistim).
2. boo , ere (Nbf. v. 1. boo), ... ... von leb. Wesen, brüllen, laut schreien, exeunt citi, strepunt, mixtim bount, Varr. sat. Men. 386. – b) v. Örtl., ...
mīstim , s. mīxtim.