prōmptē , Adv. (promptus), I) leicht, promptius expediam quot etc., Iuven. 10, 220: fortuna promptissime licentiam subministrat, Val. Max. 6, 5, 1. – II) ohne Zaudern, behend, schnell, promptius adversari, Tac.: promptissime adero ...
prōmptim = prompte, Ps. Cypr. carm. in genes. 98. Iuvenc. in exod. 162; vgl. Funck in Wölfflins Archiv 7, 503.