πείθω , fut . πείσω , aor . ἔπεισα (wovon ... ... ἠδυνήϑην , Aesch. Prom . 204; πείϑω νιν λόγῳ , Ag . 1022; ἔπειϑον οὐδέν' ... ... Dingen, ϑυέλλας , erregen, Il . 15, 26. – Πείϑω ἐμαυτόν , ich überrede mich, d. i. ich ...
πέμπω , πέμψω , Hom . nur im praes., impf., fut ... ... κυμαίνοντ' ἔπη , Spt . 425; πέμψω πολύδακρυν ἰαχάν , Pers . 938, ausstoßen; Soph . βαιάν μοι πέμπε φάμαν , Phil . 835, = βαιὰ ...
πεζός , zu Fuße gehend, Fußgänger; Hom . im Ggstz ... ... u. ἵπποι, ἀπὸ χϑονὸς ὤρνυτο πεζός Il . 5, 13, πεζὸς πρόσϑ' ἵππων 13, 385 ... ... 7, 84; auch τὸ πεζόν , 7, 81; Ggstz ναυτικὸς στρατός oder νέες , 4, ...
περάω , fut . περᾱσω , ion. u. ep. ... ... 1530, vom Sterben gesagt; γῆς περῶν ὁρίσματα , Eur. Rhes . 437, u. öfter in ... ... c. gen ., ὅταν ϑυμοῠ περάσῃς , = εἰς πέρας ἔλϑῃς , O. R . 674; εἰς ὀμμάτων ὄψιν περᾷν , Eur. Or . 512; ...
πεῖρα , ἡ , ion. πείρη , der angestellte Versuch , die ... ... . Heracl . 310; ἐν πείρᾳ τινὸς γίγνεσϑαι , mit Einem Bekanntschaft, Umgang haben; ἀπὸ πείρης πάντα ... ... Versuch, Unternehmen, 3, 20 u. öfter; καὶ ἢν μὴ ξυμβῇ ἡ πεῖρα , 3, 3, ...
... πέραν πόντου χωρεῖ , Soph. Ant . 334; ἐπεὶ πέραν περῶσ' οἵδε δή , O. C . 889; ... ... 8, 36; ἐκ Θάσου διαβαλόντες πέρην , 6, 44; πορευϑῆναι πέραν τοῠ Ἑλληςπόντου , Thuc . ... ... πέρα , = πεῖραρ, πέρας , Ende, vgl. πείρω, περαίνω, πέραϑεν . – ...
πέτρα , ἡ , ion. u. ep. πέτρη , Fels ; im Meere od. am Gestade die Klippe ; ... ... für Felsen, z. B. Aesch. Prom . 4. 31; δίστομος πέτρα , Soph. Phil . 16. 940 ...
πέρας , ατος, τό , Ende , Ziel, Gränze ... ... ἐγὼ μὲν γὰρ ἡγοῠμαι ταῠτα πέρας ἕξειν· οὐδένα γὰρ ἄλλον ποτὲ δυνήσεσϑαι μείζω πρᾶξαι τούτων ; ähnlich oft ... ... , 5, 31, 2. Er braucht auch πέρας u. τὸ πέρας adverbial, endlich, zuletzt, 2, 55, ...
πέσσω , att. -ττω ; Hom . ... ... , Od . 7, 119 (vgl. πέπων, πεπαίνω ). – b) am Feuer weich machen, kochen, wie ... ... P . 4, 186, das Leben in behaglicher Ruhe genießen, wie ϑρεπτήρια πέσσω , Ap. Rh ...
... Theophr . u. Sp . – Bes. σίκυος πέπων , auch πέπων allein, eine gurken- od. melonenähnliche Frucht, ... ... . immer in übertragener Bdtg, nur in der Anrede, πέπον, ὦ πέπον , u. plur . ὦ πέπονες , bald ...
πέλας , adv ., nahe , nahe daran; χριμφϑεὶς ... ... οἶμαί νιν αὐτῷ νῠν παραστατεῖν πέλας , Aesch. Spt . 651, πέλας μάρτυς πάρεστι , Eum ... ... ϑρόνους ἔχειν , Suppl . 205; – mit dem Artikel, ὁ πέλας , der Nahe, der ...
πέρθω (vgl. perdo), fut . πέρσω , aor . ἔπερσα u. aor . II. ἔπραϑον, πραϑεῖν , fut. med . πέρσομαι , in pass. Bdtg Il . 24, 729, syncop. inf. aor. med ...
πεδάω (s. πέδη; , fesseln, binden, festbinden, ... ... , 269; ὅςτις μ' ἀϑανάτων πεδάᾳ καὶ ἔδησε κελεύϑου , 4, 380. 469; ἐμὲ ἀλγεσι ϑεοὶ ... ... δόλῳ νιν πεδᾰσαι , N . 5, 26; πεδήσασ' ἀνὁρα δαιδάλῳ πέπλῳ , Aesch. Eum . 605; vom ...
πείρω , aor . ἔπειρα u. ἔπαρον , perf. pass . πέπαρμαι (τέρας ), von einem Ende bis zum andern durchdringen, durchbohren, durchstoßen; κρέα ἔπειρον , sie steckten das Fleisch, um es zu braten, an ...
πέλτη , ἡ (πάλλω ?), 1) ein kleiner, leichter Schild, ohne Schildrand, ἴτυς , nach Tim. lex. Plat . u. Schol. Plat. Legg . VII (51, 21), der aus Arist . erkl. ἥτις ...
πειθώ , όος , zsgzgn οῠς, ἡ , Peitho, ... ... . El . 552 Tr 658; πειϑὼ εἶχον τήνδε , Eur. I. A . 104; πειϑώ τινα ζητεῖν , Ueberredungskunst, Ar. Nubb . 1380; auch ... ... ; εἴ περ τυγχάνει γε οὖσα καὶ σμικρὰ πειϑώ τις περὶ τὰ τοιαῠτα , Plat. Legg . X ...
πέριξ , 1) Praepos. , bes. ion. u. ... ... , Aesch. Pers . 410; βωμία πέριξ , = περὶ βωμόν , Soph. Ant . 1286; oft bei Eur .; πέριξ ὑπ ορύσσοντες τὸ τεῖχος , Her . 5 ...
πεύκη , ἡ , die Fichte , Föhre, Pechfichte, ... ... Soph . πελασϑῆναι φλέγοντ' ἀγλαῶπι πεύκᾳ , O. R . 214, wie πεύκης σέλας Eur ... ... Lexil . I p. 17 macht wahrscheinlich, daß der Grundbegriff von πεύκη nicht der der Bitterkeit sei, sondern ...
πένης , ητος, ὁ , eigtl. der sich sein tägliches Brot erarbeitet ( ... ... VIII, 552 a; auch τινός , arm an Etwas, z. B. πένης γὰρ ἦν ἀνδρῶν φίλων καὶ πιστῶν , Ep . VII, 332 c; ...
πέδον , τό , der Boden, Erdboden , das Land ... ... πεσών , Eum . 457; auch πέδον πατεῖν , zu Boden treten, Ag . 1330, vgl. τὸ μὴ ϑέμις γὰρ οὐ λὰξ πέδον πατούμενον , Ch . 643 ...
Buchempfehlung
Grabbe zeigt Hannibal nicht als großen Helden, der im sinnhaften Verlauf der Geschichte eine höhere Bestimmung erfüllt, sondern als einfachen Menschen, der Gegenstand der Geschehnisse ist und ihnen schließlich zum Opfer fällt. »Der Dichter ist vorzugsweise verpflichtet, den wahren Geist der Geschichte zu enträtseln. Solange er diesen nicht verletzt, kommt es bei ihm auf eine wörtliche historische Treue nicht an.« C.D.G.
68 Seiten, 4.80 Euro
Buchempfehlung
Zwischen 1765 und 1785 geht ein Ruck durch die deutsche Literatur. Sehr junge Autoren lehnen sich auf gegen den belehrenden Charakter der - die damalige Geisteskultur beherrschenden - Aufklärung. Mit Fantasie und Gemütskraft stürmen und drängen sie gegen die Moralvorstellungen des Feudalsystems, setzen Gefühl vor Verstand und fordern die Selbstständigkeit des Originalgenies. Michael Holzinger hat sechs eindrucksvolle Erzählungen von wütenden, jungen Männern des 18. Jahrhunderts ausgewählt.
468 Seiten, 19.80 Euro