coctūra , ae, f. (coquo), I) das Kochen, Absieden, ... ... ep. 90, 33: die Erhitzung (des Erzes), crebrae cocturae, Vitr. 7, 9, 1. – übtr., das Reifen ...
1. in-coctus , a, um (in u. coquo), ungekocht, caro, ... ... Gell. 10, 15, 2: ova, Marc. Emp. 16: quidquid est, incoctum non expromet, bene coctum dabit, Plaut. mil. 208.
dēcoctus , Abl. ū, m. (decoquo), das Abkochen, Absieden, Plin. 37, 194.
2. in-coctus , a, um, Partic. v. incoquo, w. s.
cocturnīx , s. coturnīx.
aulicoctus , a, um (2. aula u. coquo), im Topfe gekocht, gesotten, exta, Act. fr. arv. a. 87 I. p. CX VI. u. Vot. fr. arv. 3. § 3. p. 92 M. ...
sēmicoctus , a, um (semi u. coquo), halbgekocht, halbgar, hordeum, Colum.: grana, Plin.: ovum, Marc. Emp.
in-excoctus , a, um (in u. excoquo), nicht ausgesogen, gleba, Sidon. carm. 7, 380.
con-coquo , coxī, coctum, ere, I) mit etwas zusammen kochen, mehreres ... ... . 95, 28: m. Dat. (mit), sal nitrum sulpuri concoctum in lapidem vertitur, Plin. 31, 122. – II) gehörig kochen ...
sāl , salis, m. u. n., Plur. salēs ... ... od. fossilis (Ggstz. marinus), Varro: sal montanus, Colum.: sal coctum, Colum.: sal nitrum, Plin.: sal aliud perlucidum, aliud inquinatum aut nigrum, ...
Mus , das, puls; decoctum.
reif , maturus (im allg.). – tempestivus (zeitig, v. Früchten). – coctus (gekocht, von der Sonnenwärme zur gehörigen Reise gebracht); verb. maturus et coctus (z.B. poma). – vor der gewöhnlichen Zeit r., praematurus ...
coquo , coxī, coctum, ere (aus *quequo, ... ... malum, curas utrum crudumque an coctum edim, Plaut. aul. 430: ne quid in popinis cocti praeter legumina ... ... calcem, Cato u. Vitr.: carbones, Cato: laterculos, Cato: coctus later, gebrannter Ziegelstein, ...
Trank , potio. potus. – decoctum (ein abgekochter Trank).
... . – b) roh = ungebrannt (Ggstz. coctus), coctus later sive crudus, Vitr.: crudo latere struere alqd, Curt ... ... roh = ungezeitigt, unreif (Ggstz. coctus, maturus, coctus et maturus), poma, Cic.: pruna, Col. ...
1. occīdo , cīdī, cīsum, ere (ob u. caedo ... ... adelph. 559: alqd, Varro r. r. 1, 31 in.: übtr., cocturā occisā, bei gedämpftem, schwachem Feuer, Apic. 6, 221: occisā est ...
backen , I) v. tr. coquere (übh. gar ... ... z. B. Eier in Öl, ova ex oleo). – gebacken , coctus (durch Feuer gedörrt übh.); a pistore factus (vom Bäcker gemacht): ...
Kochen , das, coctura (bes. die Art, wie man kocht). – Auch durch Umschr., z.B. sich des Feuers zum K. bedienen, uti igne ad mitigandum od. ad molliendum cibum: zum Kochen der Speisen geh ören, ad cibaria ...
sieden , I) v. intr .fervere. – effervescere (anfangen zu sieden, siedend aufwallen). – aestuare (wallen u. brausen). – siedend heiß, fervens ... ... II) v. tr .coquere (kochen). – gesotten , elixus; coctus.
Wermut , absinthium. – mit W. angemacht, absinthiatus. – Wermuttrank , absinthium aquā decoctum (als Dekokt). – absinthii madefacti dilutum (als Aufguß).
Buchempfehlung
Der junge Naturforscher Heinrich stößt beim Sammeln von Steinen und Pflanzen auf eine verlassene Burg, die in der Gegend als Narrenburg bekannt ist, weil das zuletzt dort ansässige Geschlecht derer von Scharnast sich im Zank getrennt und die Burg aufgegeben hat. Heinrich verliebt sich in Anna, die Tochter seines Wirtes und findet Gefallen an der Gegend.
82 Seiten, 6.80 Euro