... m. cum u. Abl., gloria cum multis viris fortibus aequalis est, Ps. Sall. ... ... , Curt.: fuit huic aequalis animis et annis, Ov.: exercitus aequalis stipendiis suis, so viel Dienstjahre zählend ... ... – m. Genet., Menandrus aequalesque eius aetatis non magis quam operis Philemo et Diphilus, Vell ...
ungebildet , rudis (roh übh., unaufgeklärt, ununterrichtet; dah. ... ... ung. in Künsten u. Wissenschaften). – agrestis (roh auf. gewachsen). – incultus (unkultiviert, sowohl den Sitten als dem Geiste nach). – incultis moribus (von unverfeinerten Sitten, v. Pers.) – impolitus. intonsus. ...
umgänglich , affabilis (leutselig, herablassend im Gespräch u. Umgang). – mansuetus (an die ... ... auch v. Tieren). – umg. Benehmen, mores commodi: umg. sein, moribus esse commodis: jmd. umg. machen, alqm mansuetum reddere.
Charakterzug , virtus penitus insita moribus alcis (als Tugend). – *vitium penitus insitum moribus ( ... ... Ch. jmds., est alqd proprium alcis: es war ein Ch. der Römer, bl. erat Romanorum mit folg. Infin.: Charakterzüge von jmd. liefern, alcis virtutes et vitia deformare: von seinen Freunden und Bekannten überlieferte ...
charakteristisch , penitus insitus moribus (tief im Charakter jmds. ... ... ). – singularis (besonder). – proprius (eigentümlich). – insignis (hervorstechend, auffallend, z ... ... , das gleichs. einer Sache aufgedrückt ist, z. B. cuiusque generis [orationis]); proprietas (Eigentümlichkeit, z. B. pilae, verborum): ...
... ) per vias, Val. Max.: alcis corpus per vias canini cadaveris more, Aur. Vict.: trahere ... ... (v. Wein), Colum.: Platon plus ex moribus quam ex verbis Socratis traxit, hat mehr aus des Sokrates Charakter ... ... spinnen, abspinnen, lanam manibus, Varro fr.: vellera motis digitis, Ov.: fila pollice, Mart.: lanam, ...
... , Curt.: eas se tamen balneas non ex libris patris, sed ex tabulis et ex censu quaerere, Cic. – ... ... obscoenissimum, Lact.: victum sibi aegre quaesisse eumque sordide invenisse comparandis mulis et vehiculis, quae etc., Gell. 15, 4, 3: ... ... nummos aratro et manu, Cic.: rem honeste mercaturis faciendis, Cic.: fruges boum labore quaesitae, Curt.: ...
... Verg. – prägn., acies frenata, Reiterei (Ggstz. acies pedestris), Sil.: equites frenati, mit aufgezäumten Rossen (Ggstz. ... ... . de cons. Stil. 2, 2: Haemoniam primis Pelias frenabat ab annis, Val. Flacc. 1 ... ... konkr.: cursus aquarum (v. Eis), Verg.: demersis navibus claustra maris, Liv.: luctantes ventos vinclis ...
... jmdm. zugetan sein, z.B. nobilitatis: u. alterius partis). – alci servire ... ... esse (z.B. iis partibus a puero: u. nimis voluptatibus). – alci ... ... günstig sein, z.B. novis moribus). – alci rei studere. alcis rei esse studiosum (Eifer ...
... . erkannt wird). – forma et quasi naturalis nota alcis rei (Gestalt u. gleichs. von ... ... (das Sich-Gehaben, das Wesen einer Sache, z. B. orationis virilis). – der Ch. eines Schriftstellers ( ... ... Denken und Handeln, Ggstz. inconstans, mobilis, varius). – gravis animo, gew. bl. gravis ...
... una via, mihi credite, et laudis et dignitatis et honoris, a bonis viris laudari et diligi, Cic.: sed ... ... minus tali rumori crederent, Suet.: cr. blandis verbis, Ov.: falsis visis non cr., Cic.: somniantium ... ... templi religioni, Vell.: se alcis tectis, Cic.: se ventis, Quint. – teils mit ...
... Cycladas, Ov.: magnum quendam cumulum aeris alieni, Cic. fr.: alcis censum (Ggstz. extenuare), Cic ... ... Rede heben (Ggstz. summittere, herabstimmen), Quint.: vitium ventris et gutturis, Cic.: vim morbi, ... ... , Tac. ann. 2, 82: modica de moribus adulescentis neque in falsum aucta rettulit, Tac. ann. 3, 56 ...
... , nach jmd., in alcis mores abire; in alcis mores se formare. – er artet ... ... mehr nach der Mutter als nach dem Vater, matris similior est quam patris: die Menschen sind so geartet, daß ... ... beschaffen, z. B. Mensch, Sinn). – bene moratus. bonis moribus praeditus (gut gesittet). ...
... z.B. incessus). – moribus incompositus (steif im Benehmen: ein st. Wesen, mores incompositi). ... ... . st. ansehen: oculos defigere in alqm oder in alcis vultu; defixis ocul is alqm intueri: st. und fest behaupten, firmissime asseverare: ...
... Cornif. rhet. – m. Dat., moribus, Liv. – m. ad u. Akk., ad stabilem ... ... corpora insueta ad onera portanda, Caes. – m. Infin., acies inferre pedestres, Verg.: vera audire, Liv.: vinci, Liv. ... ... passiv = ungewohnt = ungewöhnlich, species, Liv.: solitudo, Liv.: iter, Verg.: poet ...
Zeitgeist , saeculi od. aetatis ingenium (eigentümliche Gemütsart eines Zeitalters). – eius od. huius ... ... ist). – novi mores (die neuen Sitten, z.B. novis moribus favere [huldigen]). – ratio atque inclinatio temporum (System u ...
... Liv.: pleraque in iure non legibus sed moribus constant, Quint.: corruptis civitatis moribus, Nep.: de more suo decedere, Cic.: deduci ad ... ... moris est inlicita mirari, Tac. Agr. 42: illis moris erat leges, quas ut contrarias prioribus legibus ... ... putantur, Cic.: congruere cum alcis moribus et natura, Cic.: hoc vitā et moribus comprobare, ...
... alqm in arcem, Liv.: alqm de suis convellere hortulis deducereque in Academiam perpauculis passibus (bildl.), Cic.: alqm in ... ... Verwandten = dem Bräutigam zuführen, velut auspicibus nobilissimis populis deductas esse, Liv.: eorum habentur ... ... – mit Dat. (für wen?), de his divitiis sibi drachumam ded., Enn. scen. ...
... conveniundus Phormio est, Ter.: conveniundi patris tempus capere, Ter.: alcis conveniendi habere potestatem, Nep.: in conveniendis magistratibus et senatoribus, Cic ... ... , Liv.: mihi cum Deiotaro convenit, utille in meis castris esset cum suis copiis, Cic.: ita sibi cum Dolabella convenisse, ...
... de magistratibus, Cic.: mihi secundis rebus unus ex fortunatis hominibus, adversis unus ex summis viris videbatur, Cic.: unus ex Curiatiis ... ... (bes. bei Plur. tantum): in unis aedibus, unis moribus, Cic. – II) übtr., ...
Buchempfehlung
1587 erscheint anonym im Verlag des Frankfurter Druckers Johann Spies die Geschichte von Johann Georg Faust, die die Hauptquelle der späteren Faustdichtung werden wird.
94 Seiten, 6.80 Euro
Buchempfehlung
Biedermeier - das klingt in heutigen Ohren nach langweiligem Spießertum, nach geschmacklosen rosa Teetässchen in Wohnzimmern, die aussehen wie Puppenstuben und in denen es irgendwie nach »Omma« riecht. Zu Recht. Aber nicht nur. Biedermeier ist auch die Zeit einer zarten Literatur der Flucht ins Idyll, des Rückzuges ins private Glück und der Tugenden. Die Menschen im Europa nach Napoleon hatten die Nase voll von großen neuen Ideen, das aufstrebende Bürgertum forderte und entwickelte eine eigene Kunst und Kultur für sich, die unabhängig von feudaler Großmannssucht bestehen sollte. Dass das gelungen ist, zeigt Michael Holzingers Auswahl von neun Meistererzählungen aus der sogenannten Biedermeierzeit.
434 Seiten, 19.80 Euro