cūma , s. cȳma.
... 956;αιος), kumäisch, urbs, Kumä, Verg.: antrum, Sil.: Sibylla ... ... Varro fr.; vgl. fictaque Cumanā lubrica terra rotā, kumanische irdene Gefäße, Tibull.: u. ... ... , ī, n., α) das kumanische Gebiet, das Kumanische, in Cumano, Plin. – β) ein dem Cicero ...
... I) eig.: tempus a bruma ad brumam, cum sol redit, vocatur annus, Varr. LL ... ... solis accessus discessusque solstitiis brumisque cognosci, Cic.: ante brumam, Cic.: sub bruma, Caes.: brumā (zur Zeit der W ... ... . = das Jahr, per quinquagenas brumas, Manil.: ante brumas triginta, Mart.
cauma , atis, n. (καῦμα), die Hitze, Vulg. Iob 30, 30. – Nbf. cauma, ae, f., Anon. Ravenn. 3, 3. p. 136, 16. ...
glūma , ae, f. (st. glubma v. glubo, s. Paul. ex Fest. 98, 8), die Hülfe, der Balg des Getreides, Varro r. r. 1, 48, 1 u. ...
cumma (gumma), n. (spät. Nbf. von cummi, gummi), Gummi, Pallad. 11, 12, 6 zw. ( al. gummi).
grūma , s. grōma.
gumma , s. cumma.
cucuma (cuccuma), ae, f. (aus *cocuma zu coquo), I) ... ... (noch j. ital. la cucuma), Petron. 135, 4. Marcian. dig. 48, 8, 1. § 3 (wo Mommsen cuccuma). – II) der einfache Badekessel (Ggstz. ...
cicuma , ae, f. (κικυμίς), die ... ... Coroll. b. Festus p. 381, 1 M. – Nbf. caecuma, Gloss. IV, 217, 5 u. ö.
cheuma , atis, n. (χεῦμα), das Ausgießen, der Ausguß, Plaut. Poen. 701 G. (wo heterokl. Abl. Plur. cheumatis).
aeruma (aerima), n. pl. (aes), ehernes Gefäß, Kessel, Paul. ex Fest. 26, 1.
1. decuma , s. 1. decimus.
2. Decuma , s. 2. Decima.
Auxuma , s. Uxama.
celeuma , atis, n. (κέλευμ ... ... 25, 30; 48, 33; 51, 14. – / Nbf. celeuma, ae, f. Ven. Fort. vit. S. Mart. 4, 423 (wo Abl. celeumā).
fūmātor , ōris, m. (fumo), I) der Weinräucherer, Corp. inscr. Lat. 9, 60*. – II) der Windmacher = Betrüger, Acro Hor. ep. 1, 2, 28.
fūmātio , ōnis, f. (fumo), die Beräucherung, Plur. bei Cael. Aur. de morb. chron. 1, 4, 136 u. 5, 10, 119.
dūmālis , e (dumus), strauchartig = struppig, setae, Mart. Cap. 4. § 329.
dazumal , s. damals.
Buchempfehlung
Camilla und Maria, zwei Schwestern, die unteschiedlicher kaum sein könnten; eine begnadete Violinistin und eine hemdsärmelige Gärtnerin. Als Alfred sich in Maria verliebt, weist diese ihn ab weil sie weiß, dass Camilla ihn liebt. Die Kunst und das bürgerliche Leben. Ein Gegensatz, der Stifter zeit seines Schaffens begleitet, künstlerisch wie lebensweltlich, und in dieser Allegorie erneuten Ausdruck findet.
114 Seiten, 6.80 Euro