Trident , Tridentum.
irrīdenter , Adv. (irridens v. irrideo), höhnisch, spöttisch, Laber ... ... 148, 4 u. 232, 2; serm. 227 extr. – Compar. irridentius, Fronto de eloqu. 1. p. 142, 13 N.
tridentifer , ferī, m. (tridens u. fero), der Dreizackträger, Beiwort des Neptun, Ov. met. 8, 596.
tridentiger , gerī, m. (tridens u. gero), den Dreizack führend, Beiwort des Neptun, Ov. met. 11, 202.
tridentipotēns , entis (tridens u. potens), mächtig-, herrschend mit dem Dreizack, Beiwort des Neptun, Sil. 15, 159.
ar-rīdeo (ad-rideo), rīsī, rīsum, ēre, dazu ... ... α) mit Dat. pers., morbus est, non hilaritas, semper arridere ridentibus, Sen.: ut ridentibus arrident, ita flentibus adsunt humani vultus, Hor. – β) absol.: riserit, ...
2. sībilus , ī, m. (Plur. sibili u. ... ... sweglōn, die Flöte), das Zischen, Säuseln, Sausen, Pfeifen, sibila stridentis teli, Sil.: calamorum, Lucr.: austri, Verg.: aurae tenuis (Nom.), ...
tridēns , entis (tres u. dens), drei Zähne-, ... ... Val. Flacc. 1, 688: fuscinula, Vulg. 1. regg. 2, 13: tridenti armatus ferro, Arnob. 3, 31. – II) subst., tridēns, entis, ...
Gezisch , sibila, ōrum, n. – Gezischel , susurrus. – es läßt sich ein G. hören, strident susurri.
cachinnus , ī, m. = καγχασμός, die helle, ... ... , tum ioca, tum sermo, tum dulces esse cachinni consuerant, Lucr.: cachinnos irridentium commovere, Cic.: cachinnum tollere, Cic., od. edere, Suet.: laetissimum ...
Karikatur , abstr., depravata imitatio – konkr., *imago depravata; ... ... Gemälde). – eine K. auf jmd. machen, imaginem alcis lasciviā iocorum proponere ridentium circulis. – karikieren , depravare (verzerren). – in peius pingere ...
excubātor = excubitor, Vigil. Trident. epist. 2, 3.
Hohngelächter , cachinni irridentium. – ich erhede ein H., irridens cachinno.
circumstrīdēns , entis (circum u. strideo od. strido), umherschwirrend, circumstridentes larvae, Amm. 14, 11, 17.
... ingemuisse, Cic.: multitudo audiens gaudet dolet, ridet plorat, Cic.: ut ridentibus arrident, ita flentibus adsunt humani vultus, Hor.: hic iudices ridere, Cic ... ... carm. 2, 6, 14: tibi carmina rident, Calp. 4, 51. – 2) über etw. ...
... , Tac. Germ. 1, 4. Weiterhin 7) A. Tridentinae, die Gebirge Südtirols, wo die Athesis entspringt, Plin. 3, 121: auch Tridentina (Alpium) iuga gen., Flor. 3, 3, 11. ...
Zug , I) die Handlung oder der Zustand des Ziehens: A) ... ... er hat einen Z. des Lachens im Gesichte, eo est habitu oris, ut ridentis speciem praebeat. – c) Eigentümlichkeit u. eigentümliche Äußerung der Denkart; z. ...
veto (altlat. voto), vetuī (votuī), vetitum (votitum), ... ... (ova) incubanda vetant, Plin.: id faciendum vetat M. Antonius, Quint.: quamquam ridentem dicere verum quid vetat? Hor.: quid vetat et nosmet Lucili scripta legentes quaerere ...
facio , fēcī, factum, ere (verwandt mit dem Stamme θε ... ... et viridi fetam Mavortis in antro procubuisse lupam, Verg.: stare deum pelagi longoque ferire tridente aspera saxa facit, Ov.: v. Schriftstellern, qui nuper fecit servo currenti ...
horror , ōris, m. (horreo) = φρίξ, φρίκη, das ... ... naturae frigidus h., des Eisens mächtige Natur, sein kalter Schauder, Lucr.: serrae stridentis acerbus h., scharfes, durchschauerndes Geräusch, Lucr. – 2) der ...
Buchempfehlung
Nach Caesars Ermordung macht Cleopatra Marcus Antonius zur ihrem Geliebten um ihre Macht im Ptolemäerreichs zu erhalten. Als der jedoch die Seeschlacht bei Actium verliert und die römischen Truppen des Octavius unaufhaltsam vordrängen verleitet sie Antonius zum Selbstmord.
212 Seiten, 10.80 Euro