Suēvī , Suēvia , Suēvicus , s. Suēbī.
Vesuvius , iī, m., der Vesuv, ... ... zsgz. Vesvīnus , a, um, vesuvisch, des Vesuvs, iuga, Sil. 12, 152: apex, Stat. ... ... , 6, 62 u. 5, 3, 205. – subst., Vesuvīnum u. Vesvīnum, ...
dē-suēsco , suēvī, suētum, ere, I) tr. ... ... , außer Gebrauch bringen, desuevi (verst. eum), ne etc., Titin.: in totum aevum d. ... ... clamorem Romani exercitus pati, Liv. 8, 38, 10: his vita magistris desuevit quernā pellere glande famem, ...
cōn-suēsco , suēvī, suētum, ere, beigewöhnen, I) ... ... qui fere bella et civiles dissensiones sequi consuevit, Caes.: quod plerumque iis accidere consuevit, qui etc., Caes.: aliquid, ... ... officiis consuesse tribui docebat, Caes.: cui vulneri multiplex medicina consuevit opponi, Veget. mil.: pars magna terrarum mergi ...
flo , āvī, ātum, āre (ahd. blāsan), blasen ... ... v. Winde, blasen, wehen, qui ventus in his locis flare consuevit, Caes.: neque ullus flare ventus poterat, Caes.: cum contrarii venti flare coepissent ...
suēsco , suēvī, suētum, ere, (Inchoat. v. ... ... . p. 176 Schenkl. – dah. suevi, ich bin gewohnt, pflege, sueveram, ich pflegte usw., mittere suevit, Lucr.: ubi cubitare sueverat, Amm.: u. synkop. ...
suēmus = suevimus, s. suēsco, Lucr. 1, 60 u.a.
cōn-sueo , ēre, gewohnt sein, pflegen, eine bloß nach Analogie angenommene Wortform (s. Charis. 253, 1. Prisc. 10, 15); denn Prop. 1, 7, 5 ist consuemus zsgz. für consuevimus.
Vesēvus , ī, m., s. Vesuvius.
Vesbius , iī, m., s. Vesuvius.
as-suēsco (adsuēsco), suēvī, suētum, ere (*assueo), I ... ... lucem pati assuesce, Sen.: assuevi non mihi respondere sed adversario, Sen. rhet.: assueti vinci, Liv.: rapto vivere assueti, Curt. – absol., sic enim assuevi (als Parenthese), Cic. ep ...
īn-suēsco , suēvī, suētum, ere, I) intr. sich an etwas gewöhnen, ... ... Liv. – II) tr. an etwas gewöhnen, insuevit pater hoc me, Hor.: pecus aquā, Colum.: insuesci debent, Colum.: ita ...
vāricōsē , Adv. m. Compar. (varicus), grätschbeinig gehend, grätschend, varicosius onera sua portare assuevisse, Fest. 149 (a), 27.
Vortritt , prior locus. – den V. vor jmd. haben, alci antecedere: jmdm. den V. (vor mir) lassen, alqm eo locoire, quo ipse consuevi, iubere.
Vesaevus , s. Vesuvius.
prae-gravo , āvī, ātum, āre, I) v. tr. ... ... ) eig.: praegravata inhaerentibus (telis) scuta, Liv.: praegravato capite saepius, quam consuevit, Colum. – B) bildl.: 1) im allg., zu ...
mānsuēsco , suēvī, suētum, ere (= manui suesco), I) tr. »an die Hand gewöhnen« = zahm machen, animalia silvestria, Varro r. r. 2, 1, 4: tigres, Coripp. Iohann. 6, 253: rabidae vires tigris, Ps. ...
Vesēvinus , a, um, s. Vesuvius.
Buchempfehlung
Das chinesische Lebensbuch über das Geheimnis der Goldenen Blüte wird seit dem achten Jahrhundert mündlich überliefert. Diese Ausgabe folgt der Übersetzung von Richard Wilhelm.
50 Seiten, 3.80 Euro
Buchempfehlung
Im nach dem Wiener Kongress neugeordneten Europa entsteht seit 1815 große Literatur der Sehnsucht und der Melancholie. Die Schattenseiten der menschlichen Seele, Leidenschaft und die Hinwendung zum Religiösen sind die Themen der Spätromantik. Michael Holzinger hat elf große Erzählungen dieser Zeit zu diesem Leseband zusammengefasst.
430 Seiten, 19.80 Euro