fīnālis , e (finis), I) die Grenzen betreffend, ICt. u ... ... der Horizont, Macr. u. Chalcid. Tim.: ders. bl. fīnālis, is, m., Chalcid. Tim. 67. – II) das Ende ...
pīnālis , e (pinus), von Fichten, Fichten-, resina, Isid. orig. 17, 7, 71.
syllaba , ae, f. (συλλαβή ... ... ), Gell.: syll. longior aut brevior, Cic.: syllaba extrema, ultima, Quint.: finalis, Endsilbe, Macr.: auceps syllabarum, Silbenstecher, Cic.: syllabarum distinctiones, ...
Endsilbe , syllaba ultima od. extrema. – syllaba finalis (spät. Gramm.).
initiālis , e (initium), I) am Anfange stehend (Ggstz. finalis), Mar. Victorin. art. gramm. 2, 2, 40. p. 74, 11 K. Censorin. 11, 8. – II) anfänglich, ursprünglich, status, Gromat. ...
fīnālitās , ātis, f. (finalis), das Am-Ende-Sein, Serv. Verg. Aen. 1, 120 (116). Eutych. prooem. 447, 14 K.
fīnāliter , Adv. (finalis), bis ans Ende, Ps. Cassiod. de amic. 19, 3 u.a.
cōn-finālis , e (confinis), a) die Grenze bildend, Grenz-, lineae, Gromat. vet. 309, 11. – b) = ὅμορος (Gloss.), angrenzend (vgl. Isid. 10, 52), populi, Cassiod. var. 7, 4. – ...
Endursache , finis; causa finalis (Spät.). – als Urgrund, principium (z.B. movendi, motus).
Endbuchstabe , extrema od. ultima vocis littera (als letzter Buchstabe). – li ttera finalis (als Buchstabe, der das Wort beendigt, spat. Gramm.).
fosso , (āvī), ātum, āre (Intens. v. ... ... , m., der Graben (franz. fossé), Gromat. vet.: finalis, ibid. – II) stechen, durchbohren, fossari corpora telis, Enn ...
ἄν , eine Partikel, welche im Deutschen durch kein einzelnes Wort übersetzt ... ... des Aussagesatzes für den Forderungssatz findet sich im conjunct ., nämlich im conj. finalis u. vielleicht auch im conj. dubitativus . Nun aber der imperativ ...
littera , ae, f. (lino), der Buchstabe, ... ... communis pueroque viroque, Ov.: litterae cruentae, Cic.: eburneae litterarum formae, Quint.: littera finalis, Endbuchstabe, Macr.: funesta (die Schriftzüge der Totenklage AI), Ov.: ...