in-decēns , centis, unschicklich, unanständig, häßlich, a) v. Lebl.: risus, Suet.: status signorum, Vitr.: nasus, morbus, Mart.: nihil est indecentius, quam etc., Sen. rhet.: indecentissima rubore facies, Petron.: indecentissimum est materiae unius simplex principium, ...
tumēsco , tumuī, ere (Inchoat. v. tumeo), schwellen ... ... , Cic. poët. u. Verg.: numquam more aliarum tumescentem uterum abscondisti quasi indecens onus, Sen. – II) übtr., in leidenschaftlicher Erregung aufschwellen, ...
indecenter , Adv. m. Compar. u. Superl. (indecens), unschicklich, unanständig, häßlich, Sen. u.a. – Compar., Sen. ep. 27, 5. – Superl., Quint. 8, 3, 45.
indecentia , ae, f. (indecens), die Unschicklichkeit, der Verstoß gegen das Schickliche, Vitr. 7, 5, 6. Cael. Aur. de morb. chron. 3, 8, 107.