īnfundibulum , ī, n. (infundo), I) der Trichter, Cato u.a.: per infundibulum imbibi, Plin.: bibere infundibulo apposito plus orcā, Vopisc. Vgl. Auct. de idiom. gen. 583, 50 ›infudibulum (so!) χώνη‹, ...
Trichter , infundibulum.
eintrichtern , per infundibulum immittere (eig.). – inculcare alci alqd (uneig., beibringen).