invītātio , ōnis, f. (invito), die höfliche ... ... . in u. Akk., in Epirum invitatio quam suavis! Cic. ad Att. 9, 12, 1. – ... ... – m. ut u. Konj., fit sermo inter eos et invitatio, ut Graeco more biberetur ...
höflich , humanus (gebildet u. gesittet im Benehmen u. von ... ... urbanus (manierlich, artig). – benignus (gütig, z.B. responsum, invitatio). – blandus (schöntuend, schmeichelnd, z.B. homo, oratio). – ...
Nötigen das, vis (durch Gewalt). – invitatio (durch Einladung). – nötigenfalls , s. »im Fall der Not« unter »Not no . II«. – Nötigkeit , necessitas. – Nötigung , die, s. Nötigen, das. ...
Aufforderung , invitatio (Einladung). – provocatio (Hervorrufung, Herausforderung). – auf jmds. Au., alqo invitante, hortante: eine Au. an jmd. ergehen lassen, d. i. jmd. auffordern, w. s.
invītātiuncula , ae, f. (Demin. v. invitatio), die Einladung, largiores laetioresque invitatiunculae vini, Wein-, Trinkgelage, Gell. 15, 2 lemm.
vīnum , ī, n. (οινος aus ... ... fr.: in popinis, alea, vino tempus aetatis omne consumpsisse, Cic.: festo die invitatio benigna et hilaritas iuvenalis utrosque in vinum traxit, machte, daß beide Gesellschaften ...
Bitten , das, I) Ansuchen um etwas: preces (die ... ... B. legen, orare coepisse; ad preces decurrere. – II) Einladung: invitatio u. im Abl. invitatu. – vocatus (das Rufen, Rufenlassen ...
einladen , I) eine Last in etw. laden: imponere in ... ... reddo. – Einlader , vocator (zu Tische). – Einladung , invitatio: – auf deine Ei., invitatus od. vocatus a te: invitatu ...
hospitālis , e (hospes), I) zu den Gästen od. ... ... , Cic.: homo hospitalissimus, Cic.: pectus, gegen alle Menschen freundschaftliches, Hor.: invitatio benigna et h. fuit, Liv.: m. in (gegen) u. ...