īrōnicē , Adv. (εἰρωνικῶς), spöttisch, ironisch, Ps. Ascon. Cic. I. Verr. 38. p. 145, 22 B.; u. griech. īrōnicōs , Adv., Schol. Bemb. Ter. adelph. ...
ironisch , *ironicus (εἰρωνικός). – Adv. ironice (είρωνικῶς, Spät.). – ir. reden, contraria dicere, quam quae intellegi velis.