irrīsor , ōris, m. (irrideo), der Verhöhner, Spötter, Prop. 1, 9, 1: irrisor potius quam blandus, Aur. Vict. epit. 41, 16: m. obj. Genet., isti irrisores huius orationis et sententiae, ...
Lacher , ridens. risor. – irrisor. derisor (s. »lachen« den Untersch. von irrid. u. derid.). – der L. (d.i. der verlachen, verspotten will) verstummt, derisurus silet.
Spötter , derisor. deridens (der sich über jmd. od. etwas lustig macht). – cavillator (der jmd. durch Spott neckt). – irrisor. irridens (der mit Hohn über jmd. od. etwas sich äußert).
höhnisch , irridens. – ein h. Mensch, irrisor: h. Reden. ludificatio. – Adv. per ludibrium (unter Hohn, Ggstz. serio). – per iocum (unter Spott, z.B. quaerere).
irrīsōrius , a, um (irrisor), höhnisch, ironisch, Augustin. de don. persev. 2. Cassian. coll. 16, 18. Mart. Cap. 8. § 809: irrisoria vestis, das Spottkleid, Leo serm. 59, 3.
τραχᾱλᾶς , ᾶντος, ὁ , Beiname Constantin's des Großen, dor ... ... Nacken, παχὺς τὸν αὐχένα ; aber Aurel. Vict . erklärt es durch irrisor , wie Ptolem. physiogn . bemerkt ὁ παχὺς ἅμα καὶ εὐμήκης ϑυμικὸν ...