īsicium , iī, n. (urspr. insicium, v. insico, āre ... ... esiciatus). – Subst., ēsiciāta, ae, f. (sc. caro) = isicium (s. vorher), Anthol. Lat. 176, 4 (1087, 4) ...
ēsiciātus , s. īsiciārius, -ātus unter isicium.
apoderīnus , a, um (ἀποδέρω), von ausgeschälten Mandeln od. Nüssen, isicium, Apic. 2, 53.