... Ter. – poet.: magis quam... magis, Plaut.: magis quam... tam magis od. bl. quam magis... magis, Plaut. – tam magis... quam magis, ... ... etiam, Cic. – f) magis magisque oder magis et magis, mehr und mehr, ...
1. magis , idis, f., I) = magida, das Eßgeschirr, ... ... , 6; aber nicht Hor. sat. 2, 2, 29, wo magis Adv., s. Fritzsche z. St. – II) ein ...
pār , paris, gleichkommend, gleich in Ansehung des Verhältnisses ... ... in gleicher Richtung, Sall.: par similisque ceteris, Sall.: similia omnia magis visa hominibus, quam paria, Liv.: est finitimus oratori poëta ac paene par, ...
piē , Adv. (pius), fromm, pflichtmäßig (kindlich, väterlich, ... ... ungebr. nach Anecd. Helv. p. 261, 1 sq. ( wofür magis pie): Superl. piissime, Sen. ad Polyb. 15 (34), 4. Amm ...
... , mālle (st. mavolo aus magis volo), lieber wollen, I) im allg.: α) ... ... verb., Uticae potius quam Romae esse maluisset, Cic.: u. mit magis, s. 1. magisno. II, B, a. – ...
īmmō (īmō), Adv. (vielleicht aus *en-emo, ... ... o nein, nein vielmehr, im Gegenteil, häufig mit etiam, vero, enimvero, magis, potius verb., oft bes. in der Umgangssprache des Plaut., Ter., ...
mage , Adv., s. 1. magis /.
secta , ae, f. (sequor), die Folge = die ... ... sectam sequuntur multi mortales, Naev. fr.: nos, qui hanc sectam rationemque vitae re magis quam verbis secuti sumus, Lebensweise, Cic.: quod (natura) habet quasi ...
astus , ūs, m., die List als Tätigkeit ... ... in andern Kasus, I) im allg.: docte atque astu, Plaut.: astu magis ac dolo, Suet.: callide et cum astu, Gell.: callido astu, Amm.: ...
anxiē , Adv. (anxius), ängstlich, ferre alqd, Sall ... ... . anxius, Gargil. de arbor pomif. c. 2. § 2 ( dafür magis anxie, Ps. Sall. de rep. 2, 10, 5).
Komik; z.B. ein Mensch, dessen Komik sich mehr im Gesicht als in seinen Witzen zeigt, homo facie magis quam facetiis ridiculus.
calleo , uī, ēre (callum), I) eine harte (dicke ... ... 11, 211. – durch Schläge od. Arbeit = Schwielen haben, magis calleo quam aprugnum callum callet, Plaut. Pers. 305: ita plagis costae callent ...
colōro , āvī, ātum, āre (color), I) tr. ... ... , Cic.: genas, Sen. rhet.: lignum sinopide, Plin.: colorantur (pira Tiberiana) magis sole, Plin.: nubes coloratur, Sen. – 2) insbes., rötlich ...
... . Pers.: convivae, Varro fr.: loquax magis quam facundus, Sall. fr.: senectus est naturā loquacior, Cic.: homo ... ... c) übtr., v. Lebl., epistula, Cic. (vgl. ut magis loquacem quam eloquentem haberes epistulam, Augustin. epist. 261, 4): stagna, ...
ē-niteo , tuī, ēre, erglänzen, hervorglänzen, -schimmern, ... ... der H. klärt sich auf, Gell. – II) übtr.: Crassi magis enitebat oratio, Cic.: quo in bello virtus enituit egregia M. Catonis, Cic ...
honōro , āvī, ātum, āre (honor), I) ehren, ... ... .: virtutem, Liv.: alqm luctu, Aur. Vict.: plebei scitum, quo oneratus sum magis quam honoratus, mehr beschwert (belastet) als geehrt, Liv. – II) ...
parātē , Adv. (paratus), vorbereitet, a) = schlagfertig, ad dicendum venire magis audacter quam parate, Cic.: paratius atque accuratius dicere, Cic.: diligentius paratiusque venire (sc. ad accusandum), Cic.: paratissime respondere, Plin. ep. Vgl. Halm ...
feilen , limare. limā polire. limā persequi (eig. u. ... ... u. v. Schriftstellern): in den Worten gefeilter (v. Redner), in verbis magis elaboratus. – Feilen , das, politio, expolitio. perpolitio (das ...
magida , ae, f. (1. magis), ein Eßgeschirr, eine Schüssel, Varro LL. 5, 120; vgl. 1. magis.
māximē (māxumē), Adv., s. 1. magis.
Buchempfehlung
Anders als in seinen früheren, naturalistischen Stücken, widmet sich Schnitzler in seinem einsamen Weg dem sozialpsychologischen Problem menschlicher Kommunikation. Die Schicksale der Familie des Kunstprofessors Wegrat, des alten Malers Julian Fichtner und des sterbenskranken Dichters Stephan von Sala sind in Wien um 1900 tragisch miteinander verwoben und enden schließlich alle in der Einsamkeit.
70 Seiten, 4.80 Euro
Buchempfehlung
1799 schreibt Novalis seinen Heinrich von Ofterdingen und schafft mit der blauen Blume, nach der der Jüngling sich sehnt, das Symbol einer der wirkungsmächtigsten Epochen unseres Kulturkreises. Ricarda Huch wird dazu viel später bemerken: »Die blaue Blume ist aber das, was jeder sucht, ohne es selbst zu wissen, nenne man es nun Gott, Ewigkeit oder Liebe.« Diese und fünf weitere große Erzählungen der Frühromantik hat Michael Holzinger für diese Leseausgabe ausgewählt.
396 Seiten, 19.80 Euro