Myro , ōnis, m. (Μύρων), aus Eleutherä, berühmter Bildner (plastes), um 430 v. Chr., dessen Tiergebilde, bes. die ihr Kalb säugende Kuh auf dem großen Platze zu Athen, sehr gepriesen werden, Cic. de or. ...
mīro , āvī, āre = miror, Pompon. com. 108. Varro sat. Men. 128 u. 129. Corp. inscr. Lat. 3, 70–72 (wo überall miravi locum): Passiv, ut ab omnibus miraretur, Greg. Tur. hist. Franc. ...
μιερο-φαγέω , = μιαροφαγέω , Sp .
1. Myrōn , s. Myro.
Myrōnius , s. Myro.
ἀ-δέσποτος ( δεσπότης ), 1) ohne Herrn, δοῠλοι Myro bei Ath . VI, 102 (271 f); οἰκήσεις Arist. Eth. Nic . 8, 10. – 2) von unbekanntem Verfasser, anonym ...
mōs , mōris, m. (vgl. μῶμαι, μῶσθαι), der ... ... . hist. fr.: more pecudum, Curt.: meo, tuo, suo more, Cic.: miro more, Ov.: solito more, Sen. u.a.: usitato more, Cic ...
2. colo , coluī, cultum, ere ( aus *quelō, ... ... .: Musarum delubra, Cic.: sacellum sanctissime, Nep.: sacrarium summā caerimoniā, Nep.: templum miro honore, Verg.: Bellonae templum tantā religione colitur, ut etc., Auct. b. ...
mīror , ātus sum, ārī, I) sich wundern, sich verwundern, a) übh., absol., tutemet mirabere, Ter.: miraretur, qui cerneret, Liv.: non ... ... 194. Lucr. 2, 1029. – Aktive Nbf. u. Passiv s. mīro.
salum , ī, n. (viell. zu ahd. swëllan, ... ... , 67: cum in isto cogitationis salo fluctuarem, Apul. met. 4, 2: miro mentis salo et cogitationum dissensione, Apul. met. 9, 19: ipsa mens ...
propero , āvī, ātum, āre (properus), I) intr. vom ... ... ): m. folg. Acc. u. Infin., quem regia coniunx adiungi generum miro properabat amors, Verg. Aen. 7, 57: se quisque hostem ferire properabat, ...
fabrico , āvi, ātum, āre (faber), Nbf. zu fabricor ... ... Cyclopum, Ov.: ad id naves codicariae per hiemem fabricatae, Sall. fr.: fabricati miro opere cuniculi, Vell.: cruces aliter ab aliis fabricatae, Sen.: vasa in hunc ...
1. affectus , a, um, PAdj. m. Superl. ... ... eodem modo erit sapiens affectus erga amicum, quo in se ipsum, Cic.: est miro quodam modo affectus, verstimmt, Cic.: affectos (die bekümmerten) animos ...
cōn-scendo , scendī, scēnsum, ere (con u. scando), ... ... u. = zu einer Ehrenstufe aufsteigen, sich emporschwingen zu usw., miro gradu ad consulatum ex macellaria patris taberna, Val. Max. 3, 4, ...
... rei oder alcis; summo od. miro alcis rei desiderio teneri oder affectum esse; ardenter cupere alqm oder ... ... erregen, facere alci desiderium; afficere alqm desiderio (z.B. heiße, miro). – b) insbes. = Heimweh, w. s. – sehnsüchtig ...
verstimmen , I) eig., verstimmt sein (von den Saiten), discrepare ... ... , affectum esse m. Adv. und dgl. (z.B. miro quodam modo). – nicht weiter verstimmt sein. stomachari desistere; tristem esse ...
ὑπερ-ακμάζω , an Kraft od. Blüthe übertreffen, τινά , z. B. τὴν οἰκετικὴν ἐπιφάνειαν , Myro bei Ath . XIII, 657 d.
Buchempfehlung
Der junge Chevalier des Grieux schlägt die vom Vater eingefädelte Karriere als Malteserritter aus und flüchtet mit Manon Lescaut, deren Eltern sie in ein Kloster verbannt hatten, kurzerhand nach Paris. Das junge Paar lebt von Luft und Liebe bis Manon Gefallen an einem anderen findet. Grieux kehrt reumütig in die Obhut seiner Eltern zurück und nimmt das Studium der Theologie auf. Bis er Manon wiedertrifft, ihr verzeiht, und erneut mit ihr durchbrennt. Geldsorgen und Manons Lebenswandel lassen Grieux zum Falschspieler werden, er wird verhaftet, Manon wieder untreu. Schließlich landen beide in Amerika und bauen sich ein neues Leben auf. Bis Manon... »Liebe! Liebe! wirst du es denn nie lernen, mit der Vernunft zusammenzugehen?« schüttelt der Polizist den Kopf, als er Grieux festnimmt und beschreibt damit das zentrale Motiv des berühmten Romans von Antoine François Prévost d'Exiles.
142 Seiten, 8.80 Euro