mōnstruōsē , Adv. (monstruosus), widernatürlich, unnatürlich, Cic. de div. 2, 146. – Nbf. mōnstrōsē, Porph. Hor. carm. 1, 2, 14.
mōnstrōsē , s. mōnstruōsē.
unnatürlich , qui (quae, quod) a natura recedit. – monstruosus. portentosus (widernatürlich). – immanis (ungeheuer, ungeschlacht, graus). – ascītus ( ... ... (ein moralisches Ungeheuer von Sohn). – Adv . contra naturam; praeter naturam; monstruose.