pentacontarchus , ī, m. (πεντακόνταρχος), ein Anführer von 50 Mann, Vulg. 1. Mach. 3, 55.
Wörterbucheintrag Latein-Deutsch zu »pentacontarchus«. Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Hannover 1918 (Nachdruck Darmstadt 1998), Band 2, Sp. 1556.