perplexē , Adv. (perplexus), verworren, undeutlich, versteckt, ... ... aperte, palam), loqui, Ter.: indicare, Liv.: non perplexe, sed palam revocare, Liv.: perplexe respondere, Liv.: haud perplexe in Callisthenem dirigebatur oratio, Curt.: Compar., perplexius errare, Prud. c. ...
verblümt , obscurus (dunkel). – tectus (versteckt, z.B. sermo verbis tectus). – Adv . tecte (z. ... ... per quandam suspicionem (durch Vermutungen Raum gebende Anspielung, z.B. dicere). – perplexe (z.B. loqui).
perplexim , Adv. = perplexe, Cass. Hemin. hist. 1. fr. 10 (b. Non. 515, 20). Plaut. Stich. 76.
video , vīdī, vīsum, ēre ( altindisch véda, ich weiß ... ... Plaut.: bene v. oculis, gut s., gute Augen haben, Cic.: perplexe vides, siehst nicht recht, Plaut.: v. acrius, Cic.: v. ...
dunkel , I) eig., nicht von heller Farbe etc.: fuscus (dunkelbraun, schwärzlich; auch vom Klange = dumpf, Ggstz. candidus). – austerus (düster, Ggstz ... ... etw. nicht aufklären, z.B. aetatem urbis). – Adv. obscure; perplexe.
verwirrt , turbatus. conturbatus. perturbatus (in Unordnung gebracht [cont. und pert. auch = bestürzt], z.B. turb. capilli: u. ordines ... ... werden (im Gedächtnis), memoriā turbari. – verwirrt reden, confuse oder perplexe loqui.