petulanter , Adv. (petulans), mutwillig, leichtfertig, frech, ausgelassen, pet. vivere, Cic.: pet. in alqm invehi, Cic.: p. et procaciter insultare alci, Augustin.: petulantius iactari, Cic.: petulantius contrectare, Iustin.: petulantissime fieri, Cic.
frivol , petulans; Adv. petulanter. – Frivolität , petulantia.
unfertig , petulans. – Unfertigkeit , petulantia. – eine U. begehen, petulanter facere.
procāciter , Adv. (procax), frech, verwegen, pr. ortus sermo, Curt.: petulanter et procaciter insultare alci, Augustin.: procacius stipendium flagitare quam ex modestia militari, Liv.: procacissime patris memoriae illudere, Curt.
leichtfertig , petu lans (lose, ungezogen). – levis ( ... ... ). – l. Scherze, ioca petulantia; iocorum petulantia. – Adv. petulanter; parum verecunde. – Leichtfertigkeit , petulantia morum und bl. petulantia ...
Mutwilligkeit , die, petulanter factum.
il-lūdo , lūsī, lūsum, ere (in u. ludo), hinspielen, I) im guten Sinne: 1) im allg., an etw. ... ... , nonnullas mulierculas, Min. Fel.: aetatulam alcis, Apul.: suum sexum profane ac petulanter, Lact.
in-veho , vēxī, vectum, ere, I) aktiv, ... ... . sprechen, Cic. u.a.: acriter in alqm, Curt.: petulanter in alqm, jmdm. einen Hieb geben, auf jmd. sticheln, Cic.: ...
sticheln , auf jmd. oder etwas, alqm vellicare (jmd. ... ... (auf jmd. in der Rede anspielen). – mutwillig auf jmd. st., petulanter invehi in alqm. – Sticheln , das, cavillatio.
mutwillig , lascivus (neckend, tändelnd m.). – petulans ( ... ... esse: sehr m. sein, lasciviā diffluere. – Adv .lascive; petulanter. – sich m. ins Verderben stürzen, temere in perniciem ruere.