physiognōmōn , onis, m. (φυσιογνώμων), der Naturkenner, bes. Kenner des Wesens der Menschen aus ihren Gesichtszügen usw., der Physiognom, Cic. de fato 10.
Gesichtsdeuter , physiognomon (φνσιογνώυων). – rein latein. umschr. durch: qui se profitetur hominum mores naturasque ex corpore, oculis, vultu, fronte pernoscere.