prōnūntiātor , ōris, m. (pronuntio), I) der Ausrufer, Isid. orig. 7, 12, 25. – II) der Erzähler, rerum gestarum, Cic. Brut. 287.
Ausrufen , das, s. Ausruf. – Ausrufer , pronuntiator. – praeco (Herold, auch Au. in Auktionen). – den Au. machen, praeconium facere (als Herold ausrufen); praedicare (in Auktionen). – Ausruferamt , praeconium; praeconis munus. ...
erzählenswert , memorandus; memoratu dignus. – Erzähler , narrator. – auctor rerum u. bl. auctor. rerum gestarum pronuntiator (bes. von Geschichtschreibern; auct. , insofern der E. als Gewährsmann ...
grandis , e (zu griech. βρένθος, Stolz, βρενθύομαι, ... ... der Gesinnung, dem Geiste nach = edel, erhaben, Thucydides rerum gestarum pronuntiator sincerus et grandis etiam fuit, Cic. Brut. 287.
sincērus , a, um (viell. aus sine cera, vom ... ... – β) aufrichtig, rechtschaffen, nihil sinceri, Cic.: fides, Liv.: pronuntiator rerum gestarum, unparteiischer, Cic.: scriptor sincerissimus, Gell. – II) ...