pūrgātus , a, um, PAdi. (v. purgo), I) gereinigt, purgatioris auri vena, Mart. Cap. 1. § 7: somnia pituitā purgatissima, Pers. 2, 57: a quibus sordibus quanto est quis purgatior, Augustin. de util. cred. ...
pūrgātē , Adv. (purgatus), rein, Non. 60, 5.
ungerechtfertigt , non purgatus. – non excusatus (unentschuldigt).