erlogen , mentītus. ementītus. – fictus (erdichtet). – commenticius (aus der Luft gegriffen).
fictē , Adv. (fictus v. fingo), erlogen, zum Scheine, verb. ficte et simulate, Cic. ad Q. fr. 1, 1, 4. § 13: ficte et fallaciter, Cic. de domo 77: ut caverem, ne cui suspicionem f ...
erlügen , mentiri; ementiri. – erlogen , s. bes.
angeblich , qui (quae, quod) dicitur, fertur, editur, perhibetur (sogenannt). – simulatus (erheuchelt). – mentitus (erlogen). – ein a. Edikt des Augustus, edictum, quod dicebatur Augusti: ...
begründet , certus (gewiß, an dessen Wahrheit man nicht zweifeln darf, Ggstz. incertus). – verus (wahr, nicht erlogen, Ggstz. fictus, falsus). – iustus (gerecht, z. B. ...
fictiōsus , a, um (fictus v. fingo), erdichtet, erlogen, nomen, Ps. Cypr. de aleat. 7.
heuchlerisch , a) v. Lebl.: simulatus (verstellt). – fictus (fälschlich angenommen, erlogen); auch verb. fictus et simulatus; fictus simulatusque. – Adv. simulate; ficte; verb. ficte et simulate. – b) v. Pers., s. ...
ēmentītīcius , a, um (ementior), erlogen, erdichtet, interpretationes, Hilar. in psalm. 125, 1: ementiticii et ficti dii, *Firm. de err. 17, 4 H.
έψευσμένως ( ψεύδομαι ), erlogen, irrig, falsch, dem ὀρϑῶς entggstzt, Plat. Legg . X, 897 a; vgl. Strab . I p. 63.
δια-ψευστός , erlogen; διαψευστῶς λέγειν τὸ ψεῦδος , wissentlich eine Lüge sagen, Stob .
δι-εψευσμένως , erlogen, fälschlich, M. Ant . 2, 17; stand auch sonst Strab . 1, 3, 1.
ἀ-κατά-ψευστος , nicht erlogen, Her . 4, 191.
fingo , fīnxī, fictum, ere ( altindisch dēgdhi, er bestreicht ... ... esse, falso utrumque, fingerent, Liv. – Partiz. fictus, erdichtet, erlogen, di, Cic.: vultus ficti simulatique, Cic.: ficta fabula, Cic.: ...
falsch , I) Adj. u. Adv.: ... ... . fallax et fucosus (z.B. merx). – mendax (lügenhaft = erlogen, nachgemacht, z.B. nuntius; bei Cicero verb. falsa et mendacia ...
mentior , tītus sum, tīrī ( von mens, wie partior ... ... 48, 10, 28. – oft Partic. mentītus, a, um = erlogen, erdichtet, vorgespiegelt, Plaut., Verg., Sen. rhet. u.a. ...
affektieren , I) v. tr.: simulare (erheucheln). – ... ... imitatione simulatus (durch Nachahmung erheuchelt). – imitatus (nachgeahmt). – mentitus (erlogen; alle diese im Ggstz. zu verus). – ascitus (von andern angenommen ...
com-minīscor , mentus sum, minīscī (vgl. memini, mens, ... ... – Partiz. commentus, a, um, passiv = ersonnen, erdichtet, erlogen, amicus, App. Caec. fr.: fraus, ICt.: gemitus ficti commenta ...
commentīcius , a, um (commentus, a, um), erdacht, ... ... . fabula, Cic. – b) im Ggstz. zum Wahren, erdichtet, erlogen (Ggstz. verus), res, Cic.: crimen, Cic.
ψευδής , ές , lügend, lügenhaft ; Il . 4, ... ... Ant . 653; Eur. Or . 1608 u. öfter; – pass. erlogen, falsch, unwahr; Her. 1, 117; οὐ ψευδῆ λέγω ...
Buchempfehlung
Diese Ausgabe gibt das lyrische Werk der Autorin wieder, die 1868 auf Vermittlung ihres guten Freundes Ferdinand v. Saar ihren ersten Gedichtband »Lieder einer Verlorenen« bei Hoffmann & Campe unterbringen konnte. Über den letzten der vier Bände, »Aus der Tiefe« schrieb Theodor Storm: »Es ist ein sehr ernstes, auch oft bittres Buch; aber es ist kein faselicher Weltschmerz, man fühlt, es steht ein Lebendiges dahinter.«
142 Seiten, 8.80 Euro
Buchempfehlung
Zwischen 1804 und 1815 ist Heidelberg das intellektuelle Zentrum einer Bewegung, die sich von dort aus in der Welt verbreitet. Individuelles Erleben von Idylle und Harmonie, die Innerlichkeit der Seele sind die zentralen Themen der Hochromantik als Gegenbewegung zur von der Antike inspirierten Klassik und der vernunftgetriebenen Aufklärung. Acht der ganz großen Erzählungen der Hochromantik hat Michael Holzinger für diese Leseausgabe zusammengestellt.
390 Seiten, 19.80 Euro