1. Hymēn , enis, m. (Ὑμήν), ... ... . 6, 44; met. 1, 480 u.a. – verb. Hymen Hymenaeus, Catull. 62, 5 u.a. Ov. her. ... ... – II) meton., das Hochzeitslied, Hymen cantatus, Ov. her. 12, 137.
2. hymen , inis, m. (ὑμήν), das Häutchen, bes. das Jungfernhäutchen, Serv. Verg. Aen. 4, 99.
Hymen , s. Hochzeitsgott.
ὑμεν-όστρακος , mit häutiger Schaale, Luc. Lexiph . 7.
soccus , ī, m. (συκχίς), ... ... Griechen, der Sokkus, Plaut. u. Cic.: dem Gotte Hymen beigelegt, Catull. – bei den Römern nur Tracht der Frauen und Weichlinge ...
Ehegott , deus coniugalis. – Bei den Römern Hymen od. Hymenaeus. – Ehehälfte , uxor. – Streit mit der E., lis uxoria. – Eheherr , s. Mann no. III. – Ehekontrakt , s. Ehevertrag ...
Hochzeitsgeschenk , donum oder munus nuptiale. – dotale munus ( ... ... munus nuptiale alci mittere. – Hochzeitsgewand , vestitus nuptiallis Hochzeitsgott , Hymen (Ύμήν) od. Hymenaeus (Ύμέν ...
δερματικός , haut-, lederartig, ὑμήν Arist. H. A . 1, 16.
2. dīco , dīxī, dictum, ere (indogerm. *deik, ... ... Verg. u. Hor.: modos, Hor.: in modum dicite: ›o Hymenaee Hymen‹, Catull.: carmina in imperatorem, Liv. 39, 7, 3: carmen Christo ...
canto , āvī, ātum, āre (Intens. v. cano), ... ... fr.: hymnos, Eccl.: carmina, Hor.: versum, Gell.: rustica verba, Tibull.: hymen cantatus, Ov.: non est cantandum, es bedarf keiner Dichtung, Iuven. ...
... 437. – I) wie Ὑμέναιος = Hymen, der Gott der Vermählung, -der Hochzeiten, Hymenäus, ... ... 3. Serv. Verg. Aen. 4, 99 u.a.: verb. Hymen Hymenaeus, Catull. 62, 5. Ov. her. 14, 27.
... , Theogn . 716; inf . ἴμεν u. ἴμεναι , Hom .; εἴη = ἴοι , Il ... ... A.; Verbindungen wie εἶμι καὶ πειράσομαι Aesch. Prom . 325, ἴμεν καὶ συνϑάψομεν Spt . 1060, stehen in der Mitte; 355. 682 ...
ἐφ-ορμάω , antreiben, anreizen gegen Jem., ... ... ἐφορμᾶται , c. inf ., das Herz fühlt sich getrieben, hat Luft, ἴμεν , zu gehen, Od . 4, 713, vgl. Il . 13 ...