ab-nōdo , āvī, ātum, āre (ab u. nodus), t.t. der Gärtnerspr., abknoten, d.i. dicht am Stamme abschneiden u. den sitzenbleibenden Knoten ebenen, pampinus non abnodatus, Col. 4, ...
dē-pendeo , ēre, ab-, herabhängen, I) ... ... – II) übtr.: a) dep. ab od. (gew.) ex alqa re u. bl. ... ... dependet origine verbi, auch das Wort augurium hängt (etymologisch) mit dem Stamme dieses Wortes (augustus) ...
... iam , Adv. (zum Pronom.-Stamme *i- von is), jetzt, bereits, schon, ... ... . u. Verg. – iam a prima adulescentia, Cic.: iam inde ab adulescentia, Ter.: iam ab illo tempore, cum etc., Cic. – iam ...
... arx , arcis, f. (v. Stamme ARC in arceo; vgl. Varr. LL. 5, 151 ... ... quae te via... ad summas laudum perduxerit arces, Sil.: celsā mentis ab arce despicis errantes, Stat.: tecum mihi res non est, quod, cum ...
... via decesse populum, Ter.: quem tamen Homerus apud inferos conveniri facit ab Ulisse, Cic.: quem in suis libris fecit (Cicero) de ... ... lege, Quint.: malā fide, Nep. 3) facere cum od. ab alqo, mit jmd. od. auf jmds. ...
... arceo , cuī, ēre (v. Stamme ARC, wov. auch arca, griech. ... ... ) m. Acc. u. folg. ab u. Abl. (= von, vor, gegen), alqm ab urbe, Cic.: Campanos facile a vallo, Liv.: alqm ab iniuria, a delictis, Cic.: vim a suis munimentis od. a ...
... . – b) v. Baume od. Stamme, aus dem Zweige wachsen, der Mutterstamm, Verg. u ... ... v. Städten = μητρόπολις (poet auch μήτηρ), Mutterstadt, ab urbe filia mater eversa est, Augustin. de civ. dei 3, 14 ...
... Liv.: a stirpe par, vom Stamme der Ahnen her, Verg.: durum ab stirpe (von Haus aus), ... ... exsistere et quasi nasci tyrannum, Cic.: gens antiquior ab stirpe exstincta est, Liv.: si stirpem hominum sceleratorum interfici ... ... ganze Volk soll bis auf den letzten Mann ausgerottet werden, Caes.: Carthago ab stirpe (von Grund aus ...
... = die Stelle, wo der Zweig am Stamme ansitzt, Plin. – II) meton.: a) = der ... ... die Schamteile, Hor. sat. 1, 2, 116: nihil ab inguine tutum, Brunst, Iuven. – c) = Geschwulst in ...
... β) als t. t. des Gartenbaues, einen Setzling vom Stamme abreißen, flagellum matri, Col.: malleolos quam maturissimos viti, ... ... 2) übtr.: a) wegnehmen, abnehmen übh., quod ab alterutra detraxit parte reponit eius in adversa, Lucr ...
... 1068: simul autem aes et ea arena ab ignis vehementia confervescendo coaluerint, sich verbinden (sich amalgamieren), Vitr. 7 ... ... – b) v. Gewächsen (Bäumen, Pfropfreisern, Stecklingen), sowohl mit dem Stamme verwachsen, ne prius exarescat surculus quam coalescat, Varr.: id ...
... [litterae], auch »von jmd.«, ab alqo). – reddi (abgegeben werden, v. Briefen). – invehi. ... ... einem Geschlechte, einer Philosophenschule). – exstingui (verlöschen, von einem Geschlechte, Stamme). – obsolescere. evanescere (allmählich außer Gebrauch kommen, v. Gewohnheiten, ...
gänzlich , muß als Adjektiv durch verschiedene, dem Zusammenhang angemessene Wendungen ... ... (durch und durch, gleichs. von Grund, von der Wurzel aus). – ab stirpe (gleichs. v. Stamme aus, z.B. Carthago interiit). – Häufig durch de in ...
γενεά , ᾶς, ἡ , ion. γενεή , a) Geburt ... ... . 87 ὦ Νέστορ Νηληιάδη ; 21, 157 ἐμοὶ γενεὴ ἐξἈξιοῦ , ich stamme vom Axios ab; Odyss . 1, 222 οὐ μέν τοι γενεήν γε ϑεοὶ νώνυμνον ὀπίσσω ...