argūtus , a, um, PAdi. m. Compar. ... ... argutissimi milites, Veget. mil. – Im Wortspiel: Ps. Ecquid argutus est? ist er schlau? Ch. Malorum facinorum saepissime, d.i. (argutus est als Perf. ...
argūtulus , a, um (Demin. v. argutus), a) gar sinnig, gar fein, famula, Apul. met. 2, 6. – b) ein wenig scharfsinnig, in tiefere Forschung eingehend, libri, Cic. ad Att. 13, ...
in-argūtus , a, um, ohne Scharfsinn, geistlos, sententia non inarguta, Ulp. dig. 7, 5, 5. § 1.
per-argūtus , a, um, I) sehr hell ertönend, -klingend, Apul. met. 10, 18 u.a. – II) bildl., sehr scharfsinnig, -geistreich, sehr witzig, homo, Cic. Brut. 176.
sub-argūtulus , a, um, etwas spitzfindig, etwas schlau, Gell. 15, 30, 1.
argūtē , Adv. m. Compar. u. Superl. (argutus no. II), geistreich, scharfsinnig, sinnreich, spitzfindig, argute cati, Plaut. truc. 493: argute loqui, Cato fr.: contra Stoicos disserere, Cic.: acute arguteque de alqa re conicere, ...
argūtor , ātus sum, āri (argutus), sich deutlich vernehmen lassen, I) im allg.: arg. pedibus, mit den Füßen stampfen, vom Walker, Titin. com. 28. – II) mit Geschwätzigkeit plaudern, vorplaudern, schwatzen, vorschwatzen, ...
argūtiae , ārum, f., selten u. nur bei Spät., wie Gellius u. Apuleius, argūtia , ae, f. (argutus), das Scharfausgeprägte, Markierte od. Nuancierte, Ausdrucksvolle, Lebendige, ...
inargūtē , Adv. (inargutus), ohne Scharfsinn, geistlos, non inargute, Gell. 12, 13, 19.
... . (im Doppelsinn m. Adj. argutus) Pseud. 746 (s. argūtus a. E.): 1. Supin., argutum iri, Paul. ex Fest. 27, 3 ... ... hist. fr. 2, 48 (57); aber arguturus ohne Beleg bei Prisc. 10, 12. ...
dī-stinguo , stīnxī, stīnctum, ere (vgl. στίζω), ... ... Cic.: graviora opera lusibus, Plin. ep.: hoc carmen (Dichtung als Beschäftigung) argutum et breve, quod apte quantaslibet occupationes curasque distinguit, Plin. ep.: ab quibus ...