pūnctum , ī, n. (pungo), das Gestochene, der ... ... Plur., omnibus minimis temporum punctis, Cic. – absol., punctum est quod vivimus et adhuc puncto minus, Sen. ep. 49 ... ... exiguo, puncto brevissimo, Apul.: in puncti spatio, Arnob.: vel punctum gaudere vitiosum est, Lact. – ...
2. pūnctus , īs, m. (pungo), das Stechen, der Stich, auch im Plur., Plin. u.a. – / Plin. 2, 174 jetzt puncto.
1. pūnctus , ī, m., s. pūnctum /.
pūnctūra , ae, f. (pungo), das Stechen, der Stich, teli, Firm. math. 8, 21.
im-pūnctus , a, um (in u. pungo), ohne Punkte, ohne Tüpfel, crystallum, rein, Apul. met. 2, 19.
pūnctulum , ī, n. (Demin. v. punctum), der kleine Stich, Apul. met. 6, 21 u.a.
perpūnctus , a, um (*perpungo), durch und durch-, heftig gestochen, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 10, 71; de morb. chron. 3, 8, 128.
ap-pungo (ad-pungo), punctus, ere, 1) einen Stoß geben, anstoßen, maxime cum appunctus fuerit (infans) aut molliter digitis pressus, Soran. Lat. p. 28, 11. – 2) mit einem Punkt versehen, Serv. auct ...
pungo , pupugī, pūnctum, ere, stechen, I) ... ... durch einen Stich beibringen, vulnus quod acu punctum videretur, Cic. Mil. 65: vulnusculum, quod acu foratum, immo punctum, ut dicitur, Augustin. epist. 75, 13. – 2 ...
ex-pungo , pūnxī, pūnctum, ere, ausstechen, die Buchstaben in der wächsernen Schreibtafel auspunktieren, dah. I) ausstreichen, 1) eig.: nomen (im Schuldbuche), Plaut.: alqm urbicis rationibus, jmd. (dessen Namen ...
com-pungo , pūnxī, pūnctum, ere, bestechen, bestochern, überallhin stechen, I) = ... ... . – II) mit Punkten bestechen, punktieren, zeichnen, barbarus compunctus notis Thraeciis, tätowiert, Cic. de off. 2, 25. – ...
dis-pungo , pūnxī, pūnctum, ere, eig. durch Punkte unterscheiden, auseinandersetzEn, anmerken, dah. übtr.: I) bei Rechnungen, Orationes expensorum et acceptorum, die Rechnungen durchgehen, revidieren, Sen.: nostram et Iulii Attici rationem, Col.: ...
con-vergo , ere, sich hinneigen, punctus, quo cuncta convergunt, Isid. 3, 12, 1; 19, 19, 10.
pūnctātim , Adv. (punctum), in einen Punkt zusammengefaßt, kurz, Claud. Mam. de stat. anim. 3, 14, 1.
inter-pungo , pūnxī, pūnctum, ere, einen Punkt zwischen zwei Wörtern machen, sie durch Punkte unterscheiden, -abteilen, nos cum scribimus interpungere assuevimus, Sen. ep. 40, 11: als rhet. t. t., distincta et interpuncta intervalla, merklich ...
trāns-pungo , pūnctus, ere, durchstechen, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 4, 66. Alcim. Avit. epist. 3 u. (übtr.) bei a. Eccl.
pūnctillum , ī, n. (Demin. v. punctum), das Pünktchen, Tüpfelchen, Solin. 15, 28. Not. Tir. 80, 38.
centrum , ī, n. (κέντρον ... ... , das Zentrum, Vitr. u. Plin.: rein lat. punctus (punctum) circuli, Isid. 3, 12, 1. – Im Plur., solis ...
2. ad (altlat. ar, w.s., urspr. ... ... fore, Cic.: utrum illuc nunc veniam, an ad annos decem, Cic.: ad punctum temporis, binnen od. in einem Augenblick, Cic.: ad Kalendas Graecas, ...
nota , ae, f. (noto), Kennzeichen, Zeichen, Merkmal, ... ... nota dorsualis, dem Rücken (des Pferdes) eingebranntes Z., Apul.: barbarus compunctus notis Thraeciis, tätowiert, Cic.: deformare stigmatum notis, brandmarken, Suet. ...
Buchempfehlung
Hume hielt diesen Text für die einzig adäquate Darstellung seiner theoretischen Philosophie.
122 Seiten, 6.80 Euro