Minturnae , ārum, f., Stadt in Latium, an der Grenze Kampaniens, am Liris, in deren Nähe sich Marius vor Sulla im Moraste verbarg, Liv. 9, 25, 4 u. 10, 21, 8. Hor. ep. 1, 5, 5. ...
aggressio (adgressio), ōnis, f. (aggredior), I) der ... ... ferinae, Apul. met. 8, 16: violentissimae, Augustin. ep. 108, 18: diurnae atque nocturnae, Possid. vit. Augustin. 10. – II) übtr.: 1) in ...
commūtātio , ōnis, f. (commuto), I) die Umwandlung ... ... Wechsel, a) übh., in der Natur, annuae commutationes et diurnae nocturnaeque vicissitudines, Cic.: vicissitudines dierum ac noctium commutationesque temporum quadripertitae, Cic.: tempestatum conversiones ...
ūrna , ae, f. ( aus *urc-na zu ... ... Wasserkrug, Plaut., Hor. u.a.: urna aquae, Porphyr. Hor.: urnae cum aqua positae, Varro LL. – Attribut des Gestirnes Wassermann, Ov. ...
1. rabo , ōnis, m., a) scherzh. = arrhabo ... ... u. 689 Schoell. – b) als Maß, modii et rabones, urnae et amphorae, Augustin. epist. 102, 23.
rōrātio , ōnis, f. (roro), I) das Tauen ... ... der Tau, Plur., Vitr. 8, 2, 2: r. nocturnae, Apul. met. 9, 32. – II) übtr.: das Abfallen der ...
in-odōrus , a, um, geruchlos, a) = ohne Geruch, urnae ossa inodora dabit, ohne Salben u. Wohlgerüche, Pers. 6, 35. – Apul. met. 4, 2 jetzt floris odori. – b) = ohne Geruchsinn ...
sortītor , ōris, m. (sortior), der Loser, Berloser, Cic. de dom. 50: urnae, Sen. Troad. 984 (992).
grassātio , ōnis, f. (grassor), die Herumschwärmerei auf ... ... Auson. perioch. Iliad. 10. Commodian. apol. 182: Plur., grassationes nocturnae, Plin. 13, 126. Vgl. Gloss. ›grassatio, λωποδυσία‹.
parasēmum , ī, n. (παράσημον), das Abzeichen eines Schiffes, liburnae, Schol. Iuven. 4, 77.
expūgnātio , ōnis, f. (expugno), die Eroberung, ... ... .: oppidi, Suet.: Armeniorum, Capit.: eorum, Vulg. – Plur., expugnationes nocturnae aedium, Cic.: expugnationes urbium, Cic.: absol., gentes ferocissimas nunc acie ...
suppressio , ōnis, f. (supprimo), I) die Niederdrückung, Unterdrückung, suppressiones nocturnae, Beklemmungen im Schlafe, Alpdrücken, Plin. 27, 87. – II) übtr.: a) die Unterdrückung, veritatis, Cassian. coll. 19, 3 ...
noceo , cuī, citum, ēre (verwandt mit neco), I) ... ... quam metui, ne quid Libyae tibi regna nocerent! Verg. Aen. 6, 694: diurnae nocturnaeque vicissitudines nulli naturae umquam mutatae quicquam nocuerunt, Cic. de inv. 1, 59 ...
statio , ōnis, f. (sto), I) das Stehen ... ... per medias hostium stationes egredi, Liv.: fore, ut minus intentae in custodiam urbis diurnae stationes ac nocturnae vigiliae essent, Liv. – β) der Standort, das ...
2. do , dedī, datum, dare (altind. dádā-ti ... ... = in etw. legen, corpus tumulo, Ov.: urnae ossa, Pers. – bald = etw. an od. ...
imāgo , inis, f. (vgl. aemulus), das ... ... Traumbild, imago somni od. noctis, Ov.: imagines somniorum, Suet.: nocturnae imagines, Tibull.: nocturnae quietis imago, Tac.: imago vana, Trugbild, Hor. carm. 3, ...
lacus , ūs, m. (zu Λαιστρυγόνες, lacuna, Lache), ... ... Avernus, s. 2. Avernus: Curtius lacus, s. Curtius: lacus Iuturnae, s. Iūturna: supra lacum, überm See (eine Örtlichkeit bei Rom ...
augur , uris, I) m., der Augur, Vogeldeuter. ... ... . Argivus, Amphiaraus, Ov.: aug. Thestorides, Kalchas, Ov.: aug. nocturnae imaginis, Ausleger der nächtlichen Erscheinung, Ov.: pessimus in dubiis augur timor, ...
gravis , e (altind. gurú-h, griech. βαρύς, ... ... lästig, nachteilig, schädlich, ungesund, aureum amiculum, Cic.: locus, Liv.: Minturnae, Ov.: solum caelumque, Tac.: anni tempus, Cic.: autumnus, Caes.: pestilentiā ...
ex-erceo , cuī, citum, ēre (zu arceo, in ... ... als mediz. t.t., v. körperlichen Übeln, ut pueros vomitus, nocturnae vigiliae etc. exerceant, Cels.: alios astricta, alios resoluta alvus exercet, Cels.: ...
Buchempfehlung
Von einem Felsgipfel im Teutoburger Wald im Jahre 9 n.Chr. beobachten Barden die entscheidende Schlacht, in der Arminius der Cheruskerfürst das römische Heer vernichtet. Klopstock schrieb dieses - für ihn bezeichnende - vaterländische Weihespiel in den Jahren 1766 und 1767 in Kopenhagen, wo ihm der dänische König eine Pension gewährt hatte.
76 Seiten, 5.80 Euro
Buchempfehlung
1799 schreibt Novalis seinen Heinrich von Ofterdingen und schafft mit der blauen Blume, nach der der Jüngling sich sehnt, das Symbol einer der wirkungsmächtigsten Epochen unseres Kulturkreises. Ricarda Huch wird dazu viel später bemerken: »Die blaue Blume ist aber das, was jeder sucht, ohne es selbst zu wissen, nenne man es nun Gott, Ewigkeit oder Liebe.« Diese und fünf weitere große Erzählungen der Frühromantik hat Michael Holzinger für diese Leseausgabe ausgewählt.
396 Seiten, 19.80 Euro