fūnambulus , ī, m. (funis u. ambulo) = σχοινοβάτης(Gloss.), der Seiltänzer, Ter. Hec. prol. 4. Capit. Anton. phil. 12. § 12: elephanti funambuli, Suet. Galb. 6, 1: ut homines in theatris funambulum ...
fūniambulus , s. fūnambulus.
schoenobatēs , ae, m. (σχοινοβάτης), der Seiltänzer, Iuven. 3, 77 (wozu Schopen Unedierte Scholien S. 7, 31 scenobates, funambulus).